Strona główna › Tabliczka mnożenia › Do druku

Tabliczka mnożenia do druku

Tabliczkę mnożenia pobierzesz stąd w dwóch postaciach: jako gotową tabelę do 100 do powieszenia nad biurkiem i jako 35 stron kart pracy z działaniami do policzenia. Wszystkie pliki są w formacie A4, otwierają się w przeglądarce i nie wymagają zapisu na newsletter ani zakładania konta. Tabela wypełniona służy do sprawdzania się i do nauki wzrokowej, karty — do ćwiczenia ręką. Na drugiej stronie tabeli znajdziesz to, czego nie pokazuje zwykły plakat: ile działań naprawdę zostaje dziecku do nauczenia.

Dział: Karty pracyPoziom: klasy 2–3 szkoły podstawowej

Tabliczka mnożenia do 100 — tabela do powieszenia

PDF, 2 strony, A4. Strona pierwsza: pełna tabela z wynikami od 1·1 do 10·10. Strona druga: te same sto pól z zaznaczeniem, czego dziecko musi nauczyć się na pamięć, a co policzy bez tabliczki.

Pobierz tabelę PDF (2 strony)

Niżej znajdziesz jeszcze 9 kart pracy z zadaniami — razem 35 stron do wydrukowania.

1Cała tabliczka mnożenia do 100

Poniższa tabela zawiera wszystkie sto wyników. Czyta się ją tak samo jak wydruk: znajdujesz liczbę w pierwszej kolumnie, potem liczbę w górnym wierszu, a wynik stoi na ich przecięciu. Pogrubione liczby na przekątnej to kwadraty — 1·1, 2·2, 3·3 i tak dalej. Warto pokazać je dziecku osobno, bo układają się w widoczną linię i zwykle zapamiętują się jako pierwsze.

·	1	2	3	4	5	6	7	8	9	10
1	1	2	3	4	5	6	7	8	9	10
2	2	4	6	8	10	12	14	16	18	20
3	3	6	9	12	15	18	21	24	27	30
4	4	8	12	16	20	24	28	32	36	40
5	5	10	15	20	25	30	35	40	45	50
6	6	12	18	24	30	36	42	48	54	60
7	7	14	21	28	35	42	49	56	63	70
8	8	16	24	32	40	48	56	64	72	80
9	9	18	27	36	45	54	63	72	81	90
10	10	20	30	40	50	60	70	80	90	100

Tabela na ekranie ma jedną wadę: znika, gdy zamkniesz stronę. Dziecko, które uczy się tabliczki, potrzebuje jej w zasięgu wzroku codziennie przez kilka tygodni, dlatego wersja papierowa nad biurkiem sprawdza się lepiej niż zakładka w przeglądarce. Wydruk ma też tę zaletę, że można po nim pisać — zamalowywać działania, które dziecko już umie, i patrzeć, jak ubywa białych pól.

2Wszystkie materiały do pobrania

Materiały dzielą się na dwie grupy. Tabele służą do patrzenia i sprawdzania — drukujesz je raz. Karty z zadaniami zużywają się: jedna strona to jedno posiedzenie, więc drukuje się je partiami przez cały semestr. Każda pozycja to tabliczka mnożenia w PDF do druku: zadania i ćwiczenia na gotowych kartach, bez przerabiania czegokolwiek. Wszystkie pliki są darmowe i można ich używać w szkole.

Materiał	Stron	Co jest w środku
Tabliczka do 100 — tabela wypełniona	2	Gotowa tabela na ścianę. Druga strona pokazuje, które działania naprawdę zostają do nauczenia.
Tabela 10×10 do uzupełnienia	1	Ta sama siatka, ale pusta. Dziecko wpisuje wyniki samo — sprawdzian bez presji.
Tabliczki w kolumnach	1	Osobne kolumny od ×2 do ×10. Do nauki jednej tabliczki naraz.
Oblicz iloczyny	6	Sześć arkuszy z działaniami wymieszanymi z całej tabliczki. Najzwyklejsze ćwiczenie rachunkowe.
Mnożenie z tabliczką pod ręką	5	Te same działania, ale z instrukcją, żeby korzystać z tabeli. Etap przejściowy przed pamięcią.
Połącz w pary	5	Działania po lewej, wyniki po prawej, do połączenia linią. Jedna tabliczka na stronę.
Pokoloruj poprawny wynik	5	Trzy wyniki do wyboru, poprawny do zamalowania. Dobre dla dziecka, które zniechęca się do pisania.
Liczenie skokami	2	Wielokrotności 2, 3, 4… w ciągach z lukami. To krok przed tabliczką, nie po niej.
Dzielenie do 100	5	Odwrotność tabliczki. Bez tego dziecko zna wyniki, ale nie umie ich użyć.
Mnożenie i dzielenie razem	5	Działania obu rodzajów wymieszane — tak wyglądają zadania w podręczniku i na sprawdzianie.

Osobno, poza tą tabelą, jest jeszcze jeden arkusz: mnożenie po kawałku. Nie ma w nim zadań do policzenia, tylko rozkład wszystkich 21 trudnych działań na dwa łatwe. Przydaje się wtedy, gdy dziecko zacina się przy konkretnym działaniu i potrzebuje sposobu, żeby dojść do wyniku samo, bez pytania dorosłego.

Jeśli potrzebujesz działań innych niż te w kartach — na przykład wyłącznie tabliczki przez 7 albo zadań z dzieleniem z resztą — skorzystaj z generatora kart pracy dla klasy 3. Za każdym uruchomieniem układa nowy zestaw, więc dziecko nie zapamiętuje kolejności odpowiedzi. Pełna biblioteka wszystkich kart z matematyki jest w dziale karty pracy — tabliczka mnożenia.

3Sto pól, a do nauczenia 21 działań

Tabliczka mnożenia wygląda na sto działań do zapamiętania i właśnie dlatego dzieci się jej boją. Ta liczba jest jednak mocno zawyżona. Policzmy, co z niej zostaje po odrzuceniu tego, czego nie trzeba zapamiętywać, bo wynika z reguły.

Rachunek

Ze stu pól odpada mnożenie przez 1 i przez 10 — to nie pamięć, tylko reguła: liczba bez zmian albo liczba z zerem. Odpada mnożenie przez 2, czyli podwajanie, które dziecko umie, zanim usłyszy słowo „mnożenie”. Odpada mnożenie przez 5, bo wyniki kończą się na przemian zerem i piątką. Z reszty połowa jest lustrzanym odbiciem drugiej połowy, bo 7·8 i 8·7 to ten sam wynik.

Zostaje 21 działań — a bez kwadratów 15.

Dwadzieścia jeden pozycji to lista, którą da się obejrzeć w całości i odhaczać. Sto to lista, która wygląda na niekończącą się. Dla dziecka jest to różnica między zadaniem wykonalnym a karą. Dlatego druga strona tabeli do pobrania pokazuje dokładnie te pola: zielone dziecko policzy bez tabliczki, szare to powtórzenia w odwrotnej kolejności, a pomarańczowych — tych dwudziestu jeden — trzeba się nauczyć.

Ten rachunek da się poprowadzić dalej. Kto odliczy jeszcze mnożenie przez 9 i kwadraty liczb, zejdzie z 21 działań do 10 — i taką wersję znajdziesz na stronie tabliczka mnożenia do 100. To nie są sprzeczne liczby, tylko kolejne stopnie tego samego odliczania; zatrzymuję się na 21, bo do tego miejsca dochodzi większość dzieci w klasie trzeciej. Ta sama myśl rozwinięta na przykładach jest w tekście jak nauczyć tabliczki mnożenia bez wkuwania.

4Od czego zacząć i co drukować dalej

Kolejność drukowania nie jest obojętna. Karta z wymieszanymi działaniami z całej tabliczki, podana dziecku w pierwszym tygodniu, kończy się płaczem — bo wymaga wszystkiego naraz. Sprawdza się natomiast taka kolejność:

Liczenie skokami — zanim padnie słowo „mnożenie”. Dziecko ma sprawnie wymieniać wielokrotności: 3, 6, 9, 12. To fundament, na którym stoi cała reszta.
Tabliczki w kolumnach — jedna tabliczka naraz, zaczynając od ×2, ×5 i ×10, czyli tych z regułą. Dziecko wypełnia kolumnę i od razu widzi wzór w końcówkach wyników.
Połącz w pary — pierwsze ćwiczenie, które wymaga rozpoznania wyniku, a nie doliczenia go. Nadal w obrębie jednej tabliczki.
Pokoloruj poprawny wynik — trzy odpowiedzi do wyboru. Dobre na dni, w których dziecko nie ma siły pisać.
Oblicz iloczyny — działania wymieszane z całej tabliczki. Dopiero tutaj, nie wcześniej.
Dzielenie do 100, a potem mnożenie i dzielenie razem — bo w zadaniach tekstowych i w rachunku pisemnym jedno bez drugiego jest bezużyteczne.

Między punktem drugim a piątym mijają zwykle dwa–trzy miesiące. To nie jest materiał na tydzień przed sprawdzianem i żadna karta pracy tego nie skróci.

5Jak drukować, żeby nie zmarnować papieru

Skalowanie ustaw na 100%, nie na „dopasuj do strony”. Pliki są przygotowane na A4 z marginesami; dopasowywanie zmniejsza je o kilka procent i okienka na wyniki robią się za ciasne na dziecięce pismo.
Tabelę wydrukuj w kolorze, karty w czerni. Kolor w tabeli niesie informację — na drugiej stronie to on rozdziela działania do nauczenia od reszty. W kartach z działaniami kolor niczego nie wnosi.
Tabelę włóż w koszulkę na dokumenty. Po folii pisze się flamastrem suchościeralnym, więc jedna kartka wystarcza na cały semestr, a dziecko może zamalowywać opanowane działania i ścierać je przy powtórce.
Karty drukuj po dwie–trzy strony, nie całą paczkę naraz. Każda strona ma swój numer w nagłówku, więc bez trudu wrócisz do miejsca, w którym skończyliście.
Druk dwustronny ma sens tylko przy kartach z działaniami. Tabeli nie drukuj dwustronnie — ma wisieć na ścianie, a wtedy druga strona przepada.

6Najczęstsze błędy przy ćwiczeniu z kart

Karta na czas od pierwszego dnia

Skąd się bierze: stoper wydaje się naturalnym sposobem mierzenia postępu, więc trafia na biurko razem z pierwszą kartą. Dziecko, które jeszcze dolicza, nie ma szans zmieścić się w czasie i po dwóch takich próbach uznaje, że jest z matematyki słabe.

Jak zrobić dobrze: najpierw poprawność, dopiero po niej tempo. Stoper włącz wtedy, gdy dziecko przez kilka dni z rzędu robi kartę bez błędu — i mierz czas dla siebie, nie ogłaszaj wyniku jak na zawodach.

Odebranie tabeli zaraz po pierwszych sukcesach

Skąd się bierze: dziecko kilka razy odpowiada dobrze, więc tabela wydaje się już niepotrzebna. Tymczasem wynik był odtwarzany z pamięci wzrokowej dopiero od paru dni i bez podparcia dziecko wraca do liczenia na palcach.

Jak zrobić dobrze: zostaw tabelę na ścianie do momentu, w którym dziecko przestanie w nią zaglądać samo z siebie. Ono odłoży ją wcześniej, niż Ty byś je do tego zmusił.

Ćwiczenie wyłącznie mnożenia, z pominięciem dzielenia

Skąd się bierze: temat nazywa się „tabliczka mnożenia”, więc drukuje się karty z mnożeniem. Dziecko bezbłędnie podaje 6·7, ale staje przy pytaniu, ile razy 7 mieści się w 42 — a to jest to samo działanie widziane z drugiej strony.

Jak zrobić dobrze: po każdej opanowanej tabliczce wprowadzaj od razu odpowiadające jej dzielenie. W paczce są na to dwie karty: samo dzielenie i wersja mieszana.

7Pytania i odpowiedzi

Czy dziecko musi znać tabliczkę do 100, czy wystarczy do 50?

Docelowo do 100, i to jest jedyny zakres, jaki wynika z przepisów: podstawa programowa stawia wymaganie na koniec klasy trzeciej — uczeń podaje z pamięci iloczyny w zakresie tabliczki mnożenia — i nie dzieli go na lata. Zakres do 50 w klasie drugiej to rozwiązanie podręczników, nie przepisu, więc sprawdź, jak pracuje szkoła Twojego dziecka. Bez pełnych stu pól nie ruszy później rachunek pisemny ani skracanie ułamków. W klasie drugiej możesz drukować karty i zasłaniać wiersze od 6 w górę.

W jakiej kolejności uczyć mnożenia przez kolejne liczby?

Nie po kolei od 1 do 10, bo wtedy najtrudniejsze tabliczki wypadają na koniec, kiedy dziecko jest już zmęczone. Kolejność, która działa: ×1 i ×10 (reguła, nie pamięć), ×2 (podwajanie), ×5 (końcówki 0 i 5), ×4 (podwojone ×2), ×3, potem ×9 z regułą sumy cyfr, a na końcu ×6, ×7 i ×8 — z których większość jest już znana z wcześniejszych tabliczek dzięki przemienności. Przy takiej kolejności ostatni etap to kilkanaście działań, a nie trzydzieści.

Ile czasu dziennie ćwiczyć, żeby dziecko się nie zniechęciło?

Lepiej pięć minut dziennie niż czterdzieści raz w tygodniu — pamięć rachunkowa buduje się częstotliwością, nie długością sesji. Jedna kolumna z karty dziennie to realna dawka dla ośmiolatka. Przerwij, zanim dziecko samo poprosi o przerwę: jeśli skończycie w momencie, w którym jeszcze mu się chce, jutro siądzie bez awantury. Papierowa karta ma tu przewagę nad aplikacją, bo widać na niej koniec — dziecko wie, ile zostało.

Czy dziecko może mieć tabelę przed oczami, kiedy rozwiązuje zadania?

Na etapie nauki tak, i to nie jest ściąganie. Dziecko, które szuka 7·8 w tabeli, za każdym razem przechodzi tę samą drogę wzrokiem i zapamiętuje położenie wyniku — to normalny etap przed przypominaniem z pamięci. Tabelę zabiera się dopiero wtedy, gdy dziecko zaczyna odpowiadać, zanim zdąży w nią zajrzeć. Jeśli zabierzesz ją za wcześnie, dziecko wróci do liczenia na palcach, a to nawyk trudniejszy do odwrócenia niż zaglądanie do tabeli.

Dziecko zna wyniki, ale liczy bardzo wolno. Co z tym zrobić?

Wolno znaczy, że wynik jest odtwarzany przez dodawanie, a nie przypominany. Sprawdzisz to prosto: zapytaj o 6·7 i policz w myślach do trzech. Jeśli odpowiedź przychodzi później, dziecko najprawdopodobniej dolicza. Wtedy nie dokładaj nowych działań, tylko skróć zestaw do tych kilkunastu, które sprawiają kłopot, i wracaj do nich codziennie. Karta „połącz w pary” jest do tego lepsza niż kolumna działań, bo wymusza rozpoznanie wyniku, a nie liczenie po kolei.

Karty nie mają klucza odpowiedzi — jak sprawdzać, co dziecko zrobiło?

Kluczem jest pierwsza strona wypełnionej tabeli: wszystkie wyniki z kart mieszczą się w tych stu polach. Wydrukuj ją raz i trzymaj przy sobie, a nie w zeszycie dziecka. Lepiej jednak, żeby dziecko sprawdzało się samo — daj mu tabelę do ręki dopiero po skończeniu całej kolumny i poproś, żeby zaznaczyło swoje błędy. Samodzielne znalezienie pomyłki zostaje w pamięci mocniej niż poprawka postawiona cudzą ręką.

Czytaj dalej

Tabliczka mnożenia — wszystko w jednym miejscuHub: materiały, gry, zakresy i kolejność nauki Tabliczka mnożenia do 100Reguły, które skracają naukę z kilkudziesięciu działań do kilkunastu Jak nauczyć tabliczki bez wkuwaniaPlan na kilka tygodni zamiast jednego wieczoru przed sprawdzianem Mnożeniowe bingo — gra onlineTo samo ćwiczenie, tylko bez kartki i bez długopisu

Mateusz Będkowski

nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”

Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.

Ostatnia aktualizacja: 2026-09-17. Tekst redakcji „Nie każ mu liczyć”.