Chomik syryjski

Chomik syryjski jest samotnikiem — na wolności każdy chomik ma własną norę i broni jej przed innymi. Dlatego w domu trzeba go trzymać pojedynczo. Budzi się wieczorem, wtedy je, buduje gniazdo, chowa zapasy i dużo biega.

Potrzebuje dużej klatki lub terrarium z grubą warstwą ściółki do kopania, domkiem, kołowrotkiem o dużej średnicy i miejscem na zapasy. Lubi być oswajany powoli — najlepiej wieczorem, gdy sam się obudzi.

Chomik syryjski ma krępe, okrągłe ciało, krótkie łapki, duże ciemne oczy, zaokrąglone uszy i bardzo krótki ogonek. W pyszczku ma rozciągliwe torby policzkowe, w których przenosi jedzenie.

Dzikie chomiki mają złocisto-brązowe futro z jaśniejszym brzuchem. W hodowli powstało wiele odmian: kremowe, białe, czarne, łaciate, a także długowłose, zwane angorami. Dorosły chomik waży zwykle 100–200 g.

Chomik dżungarski jest dużo mniejszy, szarawy, z ciemnym paskiem na grzbiecie i owłosionymi stopami. Chomik europejski, żyjący dziko także w Polsce, jest większy i ma czarny brzuch.

Myszoskoczek mongolski ma długi, owłosiony ogon i dłuższe tylne nogi, a w przeciwieństwie do chomika syryjskiego lubi mieszkać w parach lub grupach.

Więcej o chomikach w ogóle przeczytasz na karcie Chomik, a o jego małym kuzynie — na karcie Chomik dżungarski.

Chomiki syryjskie są popularnymi zwierzętami domowymi dla rodzin, ale nie są dobrymi „przytulankami” dla małych dzieci — śpią w dzień, a obudzone mogą ugryźć. Opiekę najlepiej sprawuje dorosły razem z dzieckiem.

W naturze chomik syryjski jest zagrożony wyginięciem, bo pola uprawne w Syrii i Turcji są coraz intensywniej uprawiane, a rolnicy zwalczają go jako szkodnika.