Nutria

Nutria świetnie pływa i większość życia spędza nad wodą, żywiąc się roślinami wodnymi. Jej pomarańczowe siekacze rosną przez całe życie, dlatego musi je stale ścierać, gryząc twarde łodygi.

Nutrie kopią nory w brzegach i żyją w niewielkich grupach. W wielu miejscach są przyzwyczajone do ludzi, ale to wciąż dzikie zwierzęta — nie należy ich karmić chlebem.

Nutria ma krępe, masywne ciało, gęste, wodoodporne futro w odcieniu ciemnego brązu oraz okrągły, niemal cały pokryty łuskami ogon, wyraźnie różny od płaskiego ogona bobra czy piżmaka. Pysk kończy się dużymi, jaskrawopomarańczowymi siekaczami, dobrze widocznymi nawet z daleka.

Błony pławne łączą palce tylnych, ale nie przednich łap — przednie kończyny nutria wykorzystuje głównie do trzymania jedzenia i kopania, a nie do pływania, w którym pomaga jej przede wszystkim silny, boczny ruch całego ciała. Samice mają sutki umieszczone wysoko na bokach ciała, dzięki czemu młode mogą ssać nawet podczas pływania matki.

Piżmak jest wyraźnie mniejszy od nutrii i ma bocznie spłaszczony, a nie okrągły ogon. Bóbr jest z kolei większy i ma szeroki, płaski ogon w kształcie wiosła, zupełnie inny niż okrągły ogon nutrii.

Nutria bywa mylona z bobrem przez osoby niewidzące wyraźnie ogona, ale sylwetka głowy i pyska jest inna — nutria ma dłuższy, węższy pysk i charakterystyczne, jaskrawopomarańczowe zęby, dobrze widoczne nawet przy krótkim spojrzeniu.

Nutria pochodzi z Ameryki Południowej i została sprowadzona do Europy oraz Ameryki Północnej na fermy futrzarskie na początku XX wieku. Część zwierząt uciekła albo została wypuszczona, zakładając dziko żyjące populacje daleko od naturalnego zasięgu gatunku.

W wielu regionach świata nutria jest dziś uznawana za gatunek inwazyjny, bo jej intensywne żerowanie i kopanie nor niszczy roślinność wodną oraz osłabia wały przeciwpowodziowe i brzegi kanałów, prowadząc do ich zapadania się.

W Polsce nutria nie jest gatunkiem rodzimym, ale w niektórych miastach zadomowiły się niewielkie, zdziczałe populacje pochodzące z uciekłych zwierząt fermowych, przyzwyczajone do bliskości ludzi i chętnie karmione mimo zaleceń, by tego nie robić. Zimą takie populacje bywają wrażliwe na mróz, bo nutria nie jest w pełni przystosowana do chłodnego klimatu.