Koszatniczka pochodzi z Chile i jest aktywna w dzień, a nie w nocy — to rzadkość wśród małych gryzoni. Żyje w koloniach, kopie wspólne nory i lubi towarzystwo pobratymców.

Jest roślinożerna. Musi uważać na słodycze, bo jej organizm bardzo źle znosi cukier — dlatego w domowej hodowli je głównie siano, trawy i specjalną karmę.

Koszatniczka ma krępe, niewielkie ciało, gęste, żółtawobrunatne futro oraz stosunkowo długi jak na gryzonia tej wielkości ogon, zakończony pędzelkiem ciemniejszych włosów na końcu. Oczy są duże i ciemne, przystosowane do dziennego, a nie nocnego trybu życia, rzadkiego wśród małych gryzoni.

Zęby koszatniczki, podobnie jak u innych gryzoni, rosną przez całe życie, ale ich powierzchnia żująca ma bardziej złożony wzór niż u wielu krewniaków, dostosowany do przeżuwania twardej, włóknistej roślinności suchych terenów Chile. Ogon, jeśli zostanie mocno chwycony, potrafi się częściowo oderwać, dając zwierzęciu szansę na ucieczkę.

Chomik jest samotnikiem i aktywny głównie nocą, podczas gdy koszatniczka żyje w licznych, gadatliwych koloniach i jest aktywna w dzień — to jedna z cech czyniących ją łatwiejszą do obserwacji niż wiele innych małych gryzoni.

Wiskacza jest znacznie większa od koszatniczki i żyje w innym regionie Ameryki Południowej, ale obie łączy skłonność do życia w licznych koloniach oraz kopanie rozbudowanych, wspólnych systemów nor.

Koszatniczka jest w niewoli popularnym zwierzęciem domowym, cenionym za dzienny tryb życia i towarzyskość, ale wymaga starannej diety — jej organizm bardzo źle znosi cukier i łatwo zapada na cukrzycę, jeśli dostaje owoce czy przetworzone przysmaki zamiast siana i traw.

W naturze koszatniczki komunikują się bogatym repertuarem dźwięków, obejmującym osobne sygnały ostrzegawcze dla różnych typów zagrożenia — inny dla drapieżnika latającego, a inny dla naziemnego, co pozwala reszcie kolonii odpowiednio zareagować.

Badacze wykorzystują koszatniczki jako model w badaniach nad cukrzycą i chorobami związanymi ze starzeniem się, właśnie ze względu na ich wyjątkową wrażliwość na cukier, przypominającą niektóre mechanizmy metaboliczne obecne też u ludzi. Bada się je również pod kątem chorób wzroku, bo ich oczy reagują na światło w sposób zbliżony do ludzkiego.