Węgorz europejski

Młode węgorze, zwane szklistymi, dopływają z oceanu do wybrzeży Europy i wpływają do rzek. Przez wiele lat żyją w rzekach i jeziorach, rosną i polują nocą na ryby, raki i robaki. Za dnia ukrywają się w mule lub między kamieniami.

Po kilku–kilkunastu latach dojrzałe węgorze ciemnieją, ich oczy się powiększają, a one płyną z powrotem do Atlantyku. Pokonują tysiące kilometrów do Morza Sargassowego, gdzie składają ikrę i umierają.

Węgorz ma długie, wężowate ciało pokryte grubą warstwą śluzu i bardzo drobnymi łuskami ukrytymi w skórze. Płetwy grzbietowa, ogonowa i odbytowa łączą się w jedną długą płetwę.

Żyjący w rzekach węgorz żółty ma oliwkowobrązowy grzbiet i żółtawy brzuch. Przed wędrówką do morza staje się srebrzysty, ma ciemny grzbiet i duże oczy.

Minóg też ma wężowate ciało, ale nie ma szczęk, tylko okrągłą przyssawkę i siedem otworów skrzelowych po bokach głowy. Piskorz jest krótszy i ma wąsiki przy pysku.

Węgorzyca z Bałtyku przypomina węgorza, ale jest krótsza i ma inny kształt głowy.

Węgorz był dawniej bardzo liczny i ceniony jako przysmak, zwłaszcza wędzony. Dziś jego liczba spadła o ponad 90 procent przez przełowienie, tamy na rzekach, zanieczyszczenia i choroby.

Węgorz jest krytycznie zagrożony wyginięciem. Do rzek wpuszcza się młode węgorze, a w wielu krajach obowiązują ograniczenia połowów i handlu.