Sum to olbrzym polskich rzek i jezior, największa nasza ryba słodkowodna. Ma szeroki, spłaszczony pysk otoczony długimi wąsami oraz gładką, pozbawioną łusek skórę.

Wąsy działają jak czułki — pomagają mu wyczuwać zdobycz w mętnej wodzie i mule, zwłaszcza nocą. Sum żeruje przy dnie, gdzie poluje na ryby i inne zwierzęta wodne.

Sum to nasza największa ryba słodkowodna, o masywnym, wydłużonym ciele i nagiej, pozbawionej łuski, śliskiej skórze. Ubarwienie jest ciemne — brunatne, oliwkowe lub niemal czarne na grzbiecie, z marmurkowymi, jaśniejszymi plamami na bokach i brudnobiałym, plamistym brzuchem.

Głowa suma jest szeroka i spłaszczona, z ogromną paszczą pełną drobnych, szczoteczkowatych zębów. Wokół pyska sterczą charakterystyczne wąsy: dwa bardzo długie na górnej szczęce i cztery krótsze pod brodą. Płetwa grzbietowa jest maleńka, za to płetwa odbytowa bardzo długa, ciągnąca się niemal do ogona.

Dorosłego suma trudno z czymkolwiek pomylić dzięki wielkiej głowie, wąsom i bardzo długiej płetwie odbytowej. Miętus, który też jest nagi i wąsaty, jest znacznie mniejszy, ma marmurkowe siateczkowe ciało, tylko jeden wąsik na brodzie i dwie długie płetwy zamiast jednej.

Sum elektryczny, mieszkaniec ciepłych krajów, jest krępszy, workowaty i pozbawiony wyraźnej płetwy grzbietowej. Nasz sum wyróżnia się właśnie tymi dwiema parami wąsów o różnej długości oraz olbrzymią, szeroką głową, która u dużych okazów robi ogromne wrażenie.

Sum od wieków budzi wyobraźnię jako olbrzym naszych rzek i jezior, wokół którego narosło wiele opowieści o rybach wielkości człowieka. Dla wędkarzy złowienie dużego suma to marzenie i wielkie wydarzenie, wymagające mocnego sprzętu i sporo szczęścia.

Sum jest też ceniony w kuchni za mięsiste, pozbawione ości i tłuste mięso, dlatego bywa hodowany w stawach. Jako największy drapieżnik naszych wód pełni ważną rolę w przyrodzie, regulując liczebność innych ryb. Trzeba jednak uważać przy jego chwytaniu, bo szorstka paszcza potrafi zdrapać skórę z dłoni.