Sum elektryczny to niezwykła ryba rzek Afryki, która potrafi wytwarzać we własnym ciele silny ładunek elektryczny. Używa go, by ogłuszyć zdobycz i odstraszyć napastników.

Poluje głównie nocą, przemieszczając się przy dnie w poszukiwaniu mniejszych ryb. Prąd służy mu też do orientacji w mętnej wodzie, w której niewiele widać.

Sum elektryczny to walcowata, gruba ryba o zaokrąglonym pysku i nagiej, pozbawionej łuski skórze w kolorze szarobrązowym, często z ciemnymi plamkami. Ciało jest miękkie i luźne, jakby obwisłe, a ku ogonowi lekko się zwęża.

Wokół pyska sterczą trzy pary długich wąsów, którymi ryba bada otoczenie. Uderza brak płetwy grzbietowej — u sumów elektrycznych na grzbiecie znajduje się jedynie płetwa tłuszczowa położona daleko z tyłu. Pod skórą kryje się gruba warstwa narządu, który wytwarza prąd.

Sum elektryczny bywa mylony ze zwykłym sumem, bo obaj są walcowaci, nadzy i mają długie wąsy. Zwykły sum ma jednak wyraźną, choć niewielką płetwę grzbietową i bardzo długą płetwę odbytową, a sum elektryczny grzbiet niemal gładki, z samą płetwą tłuszczową.

Od innych ryb wytwarzających prąd, jak węgorz elektryczny, sum różni się krępą, workowatą budową i grubym ciałem. Węgorz elektryczny jest długi i wężowaty, podczas gdy sum elektryczny przypomina raczej pękaty wałek z wąsami.

Sum elektryczny fascynował ludzi od starożytności — zachowały się dawne egipskie ryciny przedstawiające tę rybę, a jej porażające właściwości znano nad Nilem od tysiącleci. Uważa się, że była jednym z pierwszych zwierząt, na których człowiek zetknął się z siłą wyładowań elektrycznych.

Dziś sum elektryczny bywa trzymany w dużych akwariach jako osobliwość, choć wymaga ostrożności — jego wyładowania są wyczuwalne dla człowieka. W miejscach, gdzie żyje, rybacy dobrze znają tę rybę i traktują ją z respektem, bo dotknięcie potrafi solidnie kopnąć prądem.