Sandacz świetnie widzi przy słabym świetle, dlatego często żeruje o świcie i o zmierzchu oraz w wodzie zmąconej i głębszej. Poluje z zaskoczenia na mniejsze ryby, chwytając je ostrymi zębami.

Wśród zębów sandacza wyróżniają się dłuższe, kłowate „szpony", którymi pewnie trzyma śliską zdobycz. Sandacz jest bardzo ceniony przez wędkarzy, a jego mięso uchodzi za smaczne.

Sandacz to smukły, wydłużony drapieżnik o ciele w barwach oliwki i szarości, przez które biegną słabo zaznaczone, ciemne poprzeczne pręgi. Grzbiet jest ciemniejszy, a brzuch jasny. Ryba wygląda jak elegantsza, wyszczuplona wersja okonia.

W szczękach sandacza tkwią mocne, zagięte zęby, a wśród nich wyraźnie widoczne są dwa większe kły — to znak drapieżnika. Ma dwie płetwy grzbietowe, z których pierwsza jest kolczasta. Oczy są duże, o szklistym, mętnawym połysku, dobrze przystosowane do polowania o zmierzchu.

Sandacza najczęściej myli się z okoniem, jego bliskim krewnym. Okoń jest jednak krępy, wysoki w grzbiecie, jaskrawo pręgowany i ma pomarańczowe płetwy. Sandacz jest smukły, wydłużony, ma bladsze pręgi, mętne oczy i charakterystyczne kły w pysku.

Bywa też mylony z jazgarzem z tej samej rodziny, ale jazgarz jest znacznie mniejszy, brązowoszary i pokryty ciemnymi kropkami. Dwie kły w przedniej części szczęki to najpewniejszy znak, że mamy do czynienia właśnie z sandaczem, a nie z inną rybą okoniowatą.

Sandacz jest bardzo cenioną rybą zarówno wśród wędkarzy, jak i w kuchni. Jego białe, delikatne i niemal pozbawione ości mięso uchodzi za jedno z najlepszych wśród ryb słodkowodnych, dlatego sandacz często gości na świątecznych stołach.

Ponieważ jest tak poszukiwany, w wielu wodach objęto go wymiarami ochronnymi i okresem ochronnym w czasie tarła, żeby populacja się utrzymała. Sandacza wpuszcza się też do zbiorników zaporowych, gdzie ceni się go jako drapieżnika porządkującego nadmiar drobnych ryb.