Płoć pływa w wielkich ławicach, co daje jej bezpieczeństwo — w tłumie trudniej drapieżnikowi wybrać jedną rybę. Żywi się roślinami, drobnymi bezkręgowcami i larwami owadów.

Płoć jest ważnym ogniwem w wodnym łańcuchu pokarmowym. Stanowi pożywienie dla drapieżnych ryb, takich jak szczupak i okoń, a także dla ptaków wodnych. Dlatego jest tak liczna.

Płoć to jedna z najpospolitszych ryb naszych wód, o ciele umiarkowanie wysokim i bocznie spłaszczonym, pokrytym dość dużą, srebrzystą łuską. Grzbiet bywa niebieskawy lub oliwkowozielony, a boki i brzuch lśnią srebrem.

Najłatwiej rozpoznać płoć po oczach — tęczówka jest wyraźnie czerwona lub pomarańczowa. Płetwy brzuszne i odbytowa mają czerwonawy odcień. Pysk jest niewielki, ustawiony na wprost, a początek płetwy grzbietowej wypada mniej więcej nad nasadą płetw brzusznych.

Płoć najczęściej myli się z bardzo do niej podobną wzdręgą. Najprościej odróżnić je po ustach i oczach: wzdręga ma pysk skierowany do góry i pomarańczowe oczy, a płoć pysk prosty i oko z czerwoną plamką. U wzdręgi płetwa grzbietowa jest też cofnięta bardziej ku ogonowi.

Młode płocie bywają mylone z młodymi jaziami czy kleniami, które również są srebrzyste. Klenia zdradza szeroka, niemal wałkowata głowa i ciemno obrzeżone łuski, a jazia — bardziej krępe ciało. Czerwone oko pozostaje najpewniejszym znakiem rozpoznawczym płoci.

Płoć jest chlebem powszednim wędkarstwa — to zwykle pierwsza ryba, jaką łapie młody wędkarz, bo bierze chętnie i jest wszędzie. Ławice płoci trzymają się przystani, mostów i przybrzeżnych trzcin, więc łatwo je spotkać nawet w miejskich zbiornikach.

W kuchni płoć bywa smażona lub marynowana, choć ma sporo ości. Dla przyrody jest ważna jako liczny gatunek, który stanowi pokarm dla drapieżnych ryb i ptaków. Jej obecność w wodzie świadczy, że w zbiorniku jest jeszcze sporo drobnego życia.