Lin lubi spokojne, muliste wody z bujną roślinnością. Żeruje przy dnie, wygrzebując drobne bezkręgowce i cząstki roślin, a pomagają mu w tym małe wąsiki w kącikach pyska.

Lin świetnie znosi trudne warunki — radzi sobie w wodzie ubogiej w tlen i ciepłej, w której inne ryby miałyby kłopoty. Zimą zakopuje się w mule i przeczekuje chłód w bezruchu, prawie nie jedząc.

Lin to krępa, masywna ryba o grubym, zaokrąglonym ciele i wyjątkowo drobnej łusce, głęboko osadzonej w grubej, śliskiej skórze. Ubarwienie jest ciemne, oliwkowozłote, często niemal butelkowozielone, z metalicznym, mosiężnym połyskiem na bokach. Płetwy są zaokrąglone i przydymione.

Skóra lina pokryta jest obfitym, gęstym śluzem, przez co ryba jest wyjątkowo śliska w dotyku. W kątach niewielkiego pyska tkwi jedna para krótkich wąsików. Oczy są małe i często pomarańczowoczerwone. U samców zdradą płci są wyraźnie zgrubiałe, silne płetwy brzuszne.

Lina trudno pomylić z inną naszą rybą dzięki jego ciemnozłotej barwie, grubemu śluzowi i bardzo drobnej łusce. Karp, do którego bywa porównywany, jest jaśniejszy, ma dużą łuskę i aż dwie pary wąsów, podczas gdy lin ma tylko jedną parę krótkich wąsików.

Istnieje ozdobna, złocista odmiana lina hodowana do stawów, która potrafi zaskoczyć jaskrawą, pomarańczowożółtą barwą. W naturze lin nigdy nie jest tak jasny — dzika ryba pozostaje ciemna i niepozorna, co pomaga jej ukryć się w mulistym, zarośniętym dnie.

Lin od dawna jest rybą hodowlaną i chętnie widzianą w stawach, często razem z karpiem. Bywał nazywany "rybą lekarską", bo dawniej wierzono, że jego śluz ma właściwości lecznicze, a inne ryby ocierają się o lina, by się leczyć — to oczywiście ludowe podanie, nie fakt.

Wędkarze cenią lina jako ostrożną, wymagającą rybę, która bierze delikatnie i najchętniej o świcie w zarośniętych, cichych zatokach. Złocista odmiana lina bywa wpuszczana do ogrodowych oczek wodnych jako ryba ozdobna, dobrze widoczna na tle ciemnego dna.