Leszcz

Leszcze żyją w ławicach przy dnie. Wysuwanym, rurkowatym pyszczkiem przeszukują muł i wyciągają z niego larwy ochotek, małe skorupiaki i robaki. Gdzie żeruje stado leszczy, na powierzchni wody pojawiają się bąbelki powietrza.

Wiosną, gdy woda się nagrzeje, leszcze płyną na płycizny porośnięte roślinami, gdzie samice składają ikrę. Samce mają wtedy na głowie i bokach drobne, białe guzki zwane wysypką tarłową.

Leszcz ma wysokie, bardzo spłaszczone z boków ciało, małą głowę i wysuwany pyszczek skierowany w dół. Płetwa odbytowa jest długa, a płetwa ogonowa głęboko wcięta. Ciało pokrywają drobne łuski, a skóra jest śliska od śluzu.

Młode leszcze są srebrzyste, a starsze ciemnieją — mają złotobrązowe boki i ciemny grzbiet. Płetwy są szare. Zwykle mierzą 30–50 cm.

Krąp jest bardzo podobny, ale mniejszy, ma większe oko i czerwonawe nasady płetw piersiowych i brzusznych. Certa ma dłuższy, nosowato wydłużony pysk.

Płoć i wzdręga są smuklejsze, mają czerwone płetwy, a płoć — czerwone oczy.

Leszcz jest cenioną rybą wędkarską — łowi się go na zanętę z kukurydzy, robaków i ochotek. Ma dużo ości, ale smaczne mięso, które dobrze nadaje się do wędzenia i smażenia.

Duże ławice leszczy mogą zmącić wodę w jeziorze, bo stale przekopują dno. W naturze leszcze są pokarmem dla szczupaków, sumów, kormoranów i czapli.