Kleń

Kleń ma krępe, mocne ciało i szeroki pysk. Żeruje i przy dnie, i przy powierzchni, chwytając owady, mniejsze ryby, a nawet owoce i jagody, które wpadają do wody z nadbrzeżnych krzewów i drzew. Dzięki temu radzi sobie w bardzo różnych warunkach.

Kleń jest wyjątkowo czujny — przy najmniejszym niepokoju błyskawicznie ucieka w głębinę albo pod nawisy brzegu. Lubi wody czyste i dobrze natlenione, płynące, choć spotyka się go też w wolniejszych odcinkach rzek i w jeziorach.

Kleń to krępa, mocno zbudowana ryba karpiowata o niemal wałkowatym ciele i szerokiej, tępej głowie z dużym, szerokim pyskiem. Grzbiet ma ciemny, zielonkawy lub stalowy, a boki srebrzyste z mosiężnym połyskiem. To ryba bystrego nurtu, o sylwetce przystosowanej do życia w prądzie.

Najbardziej charakterystyczna jest duża łuska klenia z ciemno obrzeżonymi brzegami, przez co boki wyglądają jak pokryte delikatną siateczką. Płetwa odbytowa jest zaokrąglona, a płetwy parzyste często mają czerwonawy lub pomarańczowy odcień. Szeroka, mięsista warga dopełnia niepowtarzalnego wyglądu głowy.

Klenia najłatwiej pomylić z jaziem, z którym często dzieli te same rzeki. Jaź jest jednak wyższy w grzbiecie, bardziej srebrzysty i ma drobniejszą łuskę oraz mniejszy pysk. Klenia zdradza szeroka, wałkowata głowa, duża łuska z ciemnym obrzeżeniem i zaokrąglona płetwa odbytowa.

Bywa też mylony z dużą płocią, ale płoć jest smuklejsza, ma czerwone oko i wcięty brzeg płetwy odbytowej. Ciemno obrzeżone łuski układające się w siateczkę to najpewniejszy znak, po którym rozpozna się klenia wśród innych srebrzystych ryb naszych rzek.

Kleń jest wśród wędkarzy ceniony jako ryba wyjątkowo czujna i ostrożna, którą trudno podejść i przechytrzyć. Poluje przy powierzchni na owady wpadające do wody, dlatego łowi się go często na muchę lub przynęty naśladujące ważki i chrabąszcze. Jego ostrożność czyni z niego wymagającego przeciwnika.

W kuchni kleń bywa jadany, choć jest dość ościsty. Dla przyrody jest ważnym mieszkańcem rzek o umiarkowanym nurcie, wszystkożernym i licznym. Obecność dorodnych kleni świadczy o zdrowej, urozmaiconej rzece z czystą, dobrze natlenioną wodą i bogactwem owadów nad jej powierzchnią.