Sardynki łączą się w gigantyczne ławice, które chronią je przed drapieżnikami — w takim tłumie trudniej upolować jedną rybę. Żywią się drobnym planktonem, który odcedzają z wody, płynąc z otwartym pyskiem.

Wielkie ławice sardynek są ważnym pożywieniem dla wielu morskich zwierząt — większych ryb, ptaków i ssaków morskich. Dla ludzi sardynka od dawna jest cennym pokarmem, często spotykanym na stołach w wielu krajach.

Sardynka to niewielka, smukła ryba o wydłużonym, bocznie spłaszczonym ciele. Grzbiet ma zielononiebieski lub oliwkowy, a boki i brzuch lśnią czystym srebrem. Wzdłuż boku, tuż za pokrywą skrzelową, często widnieje rząd ciemnych plamek.

Najbardziej charakterystyczną cechą sardynki są promieniste bruzdy na pokrywach skrzelowych — biegną one jak drobne żłobienia rozchodzące się z jednego miejsca. Łuska jest cienka i łatwo odpada, a pojedyncza płetwa grzbietowa leży mniej więcej pośrodku grzbietu.

Sardynka jest blisko spokrewniona ze śledziem i szprotem i bardzo do nich podobna. Śledź jest zwykle większy i jednolicie srebrny, bez bruzd na skrzelach i bez rzędu ciemnych plamek. Szprot z kolei ma ostry, ząbkowany brzuch, którego u sardynki nie ma.

Kluczem do rozpoznania sardynki są promieniste bruzdy na pokrywie skrzelowej oraz szereg ciemnych kropek na boku. Sama sylwetka wszystkich tych ryb jest tak zbliżona, że na targu rozróżnia się je głównie po wielkości i tych drobnych szczegółach głowy.

Sardynka to jedna z najbardziej znanych ryb konserwowych świata — pakowana w oleju czy sosie pomidorowym trafiła do sklepów na całym globie. Właśnie dzięki puszkowaniu drobna, szybko psująca się ryba mogła być przewożona i przechowywana bardzo długo.

Połowy sardynek prowadzi się na wielką skalę, głównie w ciepłych morzach. Ich ogromne ławice bywają celem nie tylko rybaków, ale i wielu drapieżników, dlatego sardynka jest ważnym ogniwem morskiej sieci pokarmowej. Nazwa ryby wywodzi się od śródziemnomorskiej wyspy Sardynia.