Dorsz ma na brodzie pojedynczy „wąsik", którym wyczuwa jedzenie przy dnie. Poluje na mniejsze ryby oraz bezkręgowce, przeszukując morskie dno w poszukiwaniu pokarmu.

Dorsze często pływają w dużych ławicach. Samica składa ogromną liczbę jaj, dzięki czemu z pokolenia na pokolenie ryb tych może być bardzo wiele — choć intensywne połowy sprawiły, że w niektórych rejonach zrobiło się ich dużo mniej.

Dorsz ma krępe, wydłużone ciało o grzbiecie w odcieniach oliwki, brązu i szarości, gęsto pokrytym drobniejszymi ciemnymi plamkami. Wzdłuż boków biegnie jasna, wyraźnie zaznaczona linia boczna, która u dorsza łukowato wygina się nad płetwami piersiowymi.

Najbardziej rozpoznawczą cechą jest pojedynczy wąsik zwisający z brody, pod dolną szczęką. Dorsz ma też aż trzy płetwy grzbietowe i dwie płetwy odbytowe ustawione jedna za drugą, co daje mu charakterystyczną, "poszatkowaną" sylwetkę grzbietu i brzucha.

Dorsza łatwo pomylić z blisko spokrewnionym witlinkiem i plamiakiem. Plamiak ma nad płetwą piersiową wyraźną ciemną plamę i prostą, ciemną linię boczną, a jego wąsik jest znacznie krótszy. Dorsz z kolei ma jasną, wygiętą linię boczną i dłuższy wąsik pod brodą.

Wszystkie te ryby należą do jednej rodziny i mają podobny układ trzech płetw grzbietowych. Przy rozpoznawaniu warto patrzeć na barwę linii bocznej i obecność charakterystycznej plamy, bo sam kształt ciała bywa u nich bardzo zbliżony.

Dorsz od stuleci jest jedną z najważniejszych ryb gospodarczych północnej Europy. Suszony i solony sztokfisz oraz klipfisz można było przewozić na wielkie odległości, dlatego handel dorszem napędzał dawną gospodarkę krajów nadatlantyckich i bałtyckich.

Dziś dorsz bałtycki jest rybą, której stan bacznie się pilnuje, bo intensywne połowy mocno przetrzebiły jego ławice. Wprowadza się okresy ochronne i limity, żeby populacja mogła się odbudować. W polskiej kuchni dorsz to klasyczna ryba na smażony filet.