Płaszczka porusza się, falując swoimi wielkimi, płaskimi płetwami piersiowymi, które wyglądają jak skrzydła. Sunie nad dnem morza, wypatrując drobnych zwierząt — skorupiaków, małży i ryb — które wyszukuje i chwyta, żerując przy dnie.

Wiele płaszczek potrafi się maskować, przysypując się piaskiem tak, że na wierzchu widać tylko oczy. Niektóre gatunki mają na ogonie ostry kolec służący do obrony. Płaszczki nie atakują ludzi, a kolca używają tylko wtedy, gdy poczują się zagrożone.

Płaszczka to ryba chrzęstna, spokrewniona z rekinami, o ciele spłaszczonym w płaski, szeroki dysk. Jej wielkie płetwy piersiowe zrosły się z ciałem i głową, tworząc rombowaty lub okrągły "talerz", którym płaszczka faluje, sunąc nad dnem. Oczy leżą na wierzchu, a otwór gębowy i skrzela — po spodniej stronie.

Grzbiet bywa szary, brązowy lub plamisty, dopasowany barwą do dna, a spód jest jasny. Za dyskiem ciągnie się cienki, biczowaty ogon. U wielu płaszczek, zwanych ogończami, na ogonie tkwi ostry, ząbkowany kolec połączony z gruczołem jadowym — to broń obronna, a nie narzędzie ataku.

Płaszczkę najłatwiej pomylić z mantą, która również jest płaska i skrzydlata, ale manta jest ogromna, pływa w toni i nie ma jadowego kolca. Płaszczki denne są mniejsze, leżą na dnie i często mają na ogonie właśnie taki kolec. To najważniejsza różnica między nimi.

Wśród samych płaszczek rozróżnia się gatunki po kształcie dysku, długości ogona i obecności kolca. Rai o dysku bez kolca zwie się rajami, a te z kolcem — ogończami. Z rekinami łączy je chrzęstny szkiel, ale płaskie ciało i denny tryb życia od razu zdradzają płaszczkę.

Płaszczki są dla nurków fascynującym, choć wymagającym ostrożności spotkaniem. Nie atakują człowieka, ale nadepnięta na dnie płaszczka broni się kolcem, dlatego na płytkich, piaszczystych łowiskach zaleca się szuranie stopami, żeby ją spłoszyć, zanim się na nią wejdzie.

Niektóre płaszczki są poławiane dla mięsa, zwłaszcza ich mięsistych "skrzydeł", cenionych w kuchni. W akwariach publicznych spokojne, denne płaszczki bywają ulubieńcami zwiedzających, bo pozwalają się głaskać w specjalnych basenach dotykowych, gdzie usunięto im kolec dla bezpieczeństwa gości.