Murena

Gdy murena schwyta ofiarę pierwszymi szczękami, z jej gardła wysuwa się do przodu druga para szczęk, chwyta zdobycz i wciąga ją głębiej. To niezwykłe rozwiązanie sprawia, że śliska ofiara nie ma jak się wyrwać. Murena poluje z zasadzki, wystawiając ze szczeliny tylko głowę.

Murena, otwierając i zamykając pysk, wcale nie grozi — po prostu oddycha, przepuszczając wodę przez skrzela. Choć wygląda groźnie, zwykle jest ostrożna i atakuje tylko wtedy, gdy poczuje się zaczepiona. Poluje głównie nocą na ryby i inne drobne zwierzęta morskie.

Murena to wężowata ryba o długim, umięśnionym ciele pozbawionym płetw piersiowych i brzusznych, przez co przypomina raczej węża niż typową rybę. Skóra jest gruba, naga i śliska, bez widocznej łuski, często pokryta marmurkowym, plamistym wzorem w barwach zieleni, brązu i żółci, który maskuje mureny wśród skał.

Płetwa grzbietowa ciągnie się długim fałdem wzdłuż całego grzbietu aż do ogona. Głowa jest wąska, o dużej paszczy uzbrojonej w ostre, zagięte do tyłu zęby. Murena często tkwi w szczelinie z wystawioną głową i otwartą paszczą, co wygląda groźnie, choć w rzeczywistości jest to sposób oddychania.

Murenę najłatwiej pomylić z węgorzem, do którego jest z daleka podobna wężowatym kształtem. Węgorz ma jednak drobną łuskę i płetwy piersiowe tuż za głową, których murena zupełnie nie ma. Naga, śliska skóra i brak płetw piersiowych to najpewniejsze znaki mureny.

Z ukrycia w skałach murena bywa brana za węża morskiego, ale węże morskie to gady, które muszą wypływać po powietrze, a murena jest rybą oddychającą skrzelami. Marmurkowy wzór skóry i sposób chowania się w szczelinach są dla mureny charakterystyczne.

Murena ma opinię groźnej, ale w rzeczywistości nie poluje na ludzi i atakuje niemal wyłącznie w obronie, gdy zostanie wyciągnięta ze szczeliny lub zaskoczona. Nurkowie, którzy jej nie prowokują, mogą ją spokojnie podziwiać. Ukąszenie bywa jednak bolesne, bo zęby są ostre i zagięte do tyłu.

W kuchni śródziemnomorskiej murena jest znana od starożytności — już Rzymianie hodowali ją w przybrzeżnych sadzawkach i cenili jako przysmak. Dziś bywa poławiana lokalnie, a częściej podziwiana przez nurków. Jej wyłaniająca się ze skalnej szczeliny głowa to jeden z najbardziej rozpoznawalnych obrazów rafy.