Warzęcha brodzi na długich nogach w płytkiej wodzie jezior, rozlewisk i wybrzeży. Powoli idzie i wodzi półotwartym dziobem na boki, przecedzając wodę i muł.

Poluje dotykiem, a nie wzrokiem. Gdy jej dziób natrafi w wodzie na rybkę, owada albo skorupiaka, warzęcha błyskawicznie go zamyka i chwyta zdobycz — dlatego może żerować nawet w mętnej wodzie.

Warzęcha ma śnieżnobiałe upierzenie i długi, płaski, łopatkowaty dziób, wyraźnie rozszerzający się na samym końcu — to właśnie od jego charakterystycznego kształtu, przypominającego kuchenną warzechę, wzięła się polska nazwa tego ptaka.

W szacie godowej dorosła warzęcha ma na karku długi, cienki, zwisający czub z piór oraz delikatną, żółtawą plamę u nasady szyi, których zupełnie nie widać ani u ptaków młodocianych, ani poza samym sezonem lęgowym.

Czapla siwa ma prosty, ostro zakończony, szpikulcowaty dziób do precyzyjnego przebijania zdobyczy oraz dużo szczuplejszą sylwetkę, zupełnie inne od płaskiego, łopatkowatego dzioba warzęchy, którym ta wodzi na boki w płytkiej wodzie.

Ibis ma smukły, wygięty w dół, sierpowaty dziób do wyszukiwania zdobyczy w mule i ciemniejsze upierzenie, zupełnie inny od prostego, rozszerzającego się na końcu dzioba warzęchy.

Warzęchy gniazdują często w mieszanych, wielogatunkowych koloniach razem z czaplami, ibisami i kormoranami, budując gniazda blisko siebie na wysokich drzewach lub w gęstych trzcinowiskach, co znacznie utrudnia drapieżnikom dotarcie do jaj i piskląt.

W wielu krajach Europy Zachodniej, na przykład w Holandii, populacja warzęchy niemal całkowicie wyginęła jeszcze w XX wieku wskutek osuszania mokradeł i polowań, ale dzięki konsekwentnej ochronie podmokłych siedlisk lęgowych liczebność gatunku w ostatnich dekadach wyraźnie się odbudowała.

Pisklęta warzęchy są karmione przez oboje rodziców metodą regurgitacji — dorosły ptak wypluwa częściowo strawiony pokarm wprost do dzioba głodnego młodego, który sam wsuwa głowę głęboko do gardła rodzica, by odebrać całą porcję jedzenia.