Albatros

Albatros wędrowny ma rozpiętość skrzydeł nawet do 3,5 metra. Dzięki tak wielkim, wąskim skrzydłom wykorzystuje wiatr znad fal i sunie nad oceanem, oszczędzając mnóstwo sił.

Większość życia spędza na otwartym morzu, z dala od lądu. Na brzeg wraca tylko po to, by założyć gniazdo i wychować jedno pisklę. Albatrosy łączą się w pary często na całe życie.

Dorosły albatros wędrowny ma niemal całkowicie białe upierzenie z czarnymi końcówkami ogromnych skrzydeł, podczas gdy młode, niedoświadczone ptaki są ciemnobrązowe i jaśnieją stopniowo wraz z wiekiem, aż osiągną pełną, białą szatę dopiero po wielu długich latach.

Dziób albatrosa jest długi, mocny i haczykowato zakończony, po bokach ma charakterystyczne, rurkowate otwory nozdrzy, którymi ptak sprawnie wydala nadmiar soli z regularnie wypijanej, słonej wody morskiej.

Głuptak ma znacznie mniejsze rozmiary ciała i krótsze, węższe skrzydła oraz jaskrawszy, niebieskawy dziób, zupełnie inne od gigantycznych, wąskich skrzydeł albatrosa przystosowanych do wielogodzinnego, bezwysiłkowego szybowania nad otwartym oceanem.

Petrel ma znacznie mniejszą, drobniejszą sylwetkę i wyraźnie krótsze skrzydła, choć podobnie jak albatros ma rurkowate nozdrza służące do usuwania nadmiaru soli z organizmu podczas długiego lotu.

Albatrosy potrafią spędzać w powietrzu wiele dni z rzędu bez jakiegokolwiek lądowania, pokonując przy tym tysiące kilometrów nad otwartym, bezkresnym oceanem, a naukowcy podejrzewają, że w trakcie tak długiego lotu śpią krótkimi drzemkami, dając odpocząć tylko jednej półkuli mózgu naraz, drugą zachowując w pełni czujną.

Zaloty albatrosów obejmują złożony, rytualny taniec z synchronicznym potrząsaniem głową, głośnym klekotaniem dziobów i szerokim rozkładaniem ogromnych skrzydeł — para cierpliwie doskonali ten wspólny, wyuczony taniec przez wiele kolejnych lat, zanim w ogóle przystąpi do swojego pierwszego lęgu.

Albatrosy żyją wyjątkowo długo jak na ptaki, nierzadko ponad pięćdziesiąt lat, wychowując w tym długim czasie zaledwie kilkanaście piskląt, ale wiele z nich ginie dziś niepotrzebnie i przypadkowo, połykając ostre haczyki wleczonych daleko za statkami rybackich sznurów haczykowych.