Bocian biały to jeden z najbardziej lubianych ptaków w Polsce, który wije ogromne gniazda na słupach, kominach i dachach. Wraca do nich co roku z dalekiej podróży.

Bocian nie potrafi śpiewać — porozumiewa się, głośno klekocząc dziobem. Brodzi po łąkach i mokradłach, polując na żaby, myszy, owady i inne drobne zwierzęta, a na zimę odlatuje do ciepłej Afryki.

Bocian biały ma niemal całkowicie białe upierzenie ciała z wyraźnie kontrastującymi, czarnymi końcówkami długich skrzydeł, widocznymi zwłaszcza podczas lotu, gdy ptak szeroko je rozkłada nad łąką lub polem.

Nogi i dziób bociana białego są jaskrawoczerwone, dobrze widoczne z daleka nawet na tle zielonej trawy, a młode osobniki mają nieco ciemniejszy, bardziej brunatnoczerwony dziób niż ptaki dorosłe.

Bocian czarny ma niemal całkowicie czarne, połyskujące upierzenie grzbietu i skrzydeł oraz unika ludzkich siedzib, zupełnie inaczej niż śnieżnobiały bocian biały chętnie gniazdujący blisko domów.

Żuraw ma szarawe, jednolite upierzenie i w locie leci z wyprostowaną szyją, zupełnie inaczej niż bocian biały, który podczas lotu wyciąga szyję prosto do przodu, ale ma zupełnie inne, kontrastowe ubarwienie.

Bocian biały od wieków uchodzi w Polsce za symbol szczęścia i dobrego omenu dla domu, na którym założył gniazdo — dawna, ludowa wiara głosiła, że jego obecność chroni całe gospodarstwo przed pożarem i różnymi nieszczęściami.

Polska jest dziś domem dla największej na świecie populacji lęgowej bociana białego, dlatego w wielu wsiach i miasteczkach stawia się dla tych ptaków specjalne, wysokie platformy na słupach, znacznie ułatwiające im budowę bezpiecznego, trwałego gniazda. Co roku prowadzone są też krajowe liczenia gniazd, dzięki którym naukowcy śledzą zmiany liczebności całej populacji.

Bociany białe migrują na zimę dwiema różnymi, dobrze poznanymi trasami — część leci przez Gibraltar do zachodniej Afryki, a część przez Bosfor i Bliski Wschód do Afryki wschodniej i południowej, celowo omijając po drodze otwarte morze. Dzięki obrączkowaniu i nadajnikom satelitarnym naukowcy mogą dziś śledzić trasę pojedynczego, konkretnego ptaka na bieżąco.