Rybitwa ma wąskie, spiczaste skrzydła i rozwidlony ogon, dzięki którym jest niezwykle zwrotna. Zawisa nad wodą, wypatruje ryby tuż pod powierzchnią, a potem składa skrzydła i zanurza się, chwytając zdobycz dziobem.

Rybitwy słyną z bardzo dalekich wędrówek. Niektóre gatunki co roku pokonują ogromne odległości między lęgowiskami a zimowiskami, należąc do ptaków odbywających jedne z najdłuższych podróży w całym świecie zwierząt.

Rybitwa ma jasnoszare upierzenie, czarną czapeczkę na głowie w sezonie lęgowym oraz czerwonawy lub pomarańczowy, ostro zakończony dziób, wyraźnie kontrastujący z resztą jasnego, smukłego i bardzo lekkiego ciała.

Skrzydła rybitwy są długie, wąskie i spiczaste, a jej lot jest lekki, zwrotny i trzepoczący, zupełnie inny od cięższego, prostszego lotu wielu innych, znacznie większych ptaków wodnych żyjących nad brzegiem.

Mewa ma znacznie grubszy, mocniejszy dziób i szersze, mniej spiczaste skrzydła oraz cięższy, wolniejszy lot, zupełnie inne od smukłej sylwetki rybitwy z jej cienkim dziobem i rozwidlonym ogonem.

Alka ma krępe, czarno-białe ciało przystosowane do nurkowania pod wodą i krótkie, twarde skrzydła, zupełnie inne od smukłej, lekkiej sylwetki rybitwy chwytającej zdobycz wprost z powietrza.

Rybitwy bronią swoich gęstych kolonii lęgowych niezwykle agresywnie — atakują z powietrza każdego napotkanego intruza, w tym duże ptaki drapieżne, a nawet niczego niespodziewających się ludzi, którzy podejdą zbyt blisko gniazd, uderzając ich ostrym dziobem prosto w głowę.

Samiec rybitwy w okresie godowym przynosi wybranej samicy świeżo złowioną rybę jako prezent zalotny — im większa i smaczniejsza jest ta ryba, tym większe szanse, że samica ostatecznie zaakceptuje go jako swojego partnera.

Rybitwa popielata, blisko spokrewniona z naszą rodzimą rybitwą, pokonuje co roku ogromną trasę z jednego bieguna na drugi i z powrotem, będąc niekwestionowanym rekordzistą wśród wszystkich zwierząt pod względem samej długości corocznej wędrówki.