Pingwin szczotkoczuby, zwany też skalnym, to niewielki pingwin o zwariowanej fryzurze — sterczących, żółto-czarnych piórach na głowie. Mieszka na skalistych, smaganych wiatrem wyspach południowych mórz.

Zamiast dostojnie chodzić, przemieszcza się zabawnymi skokami obunóż, wskakując na kamienie i klify. Ma jaskrawoczerwone oczy, a poluje na drobne skorupiaki i ryby.

Charakterystyczne, żółte pióra tworzące zwichrzoną „brew” nad każdym okiem sterczą na boki niczym kolce i są znacznie dłuższe oraz bardziej efektowne u dorosłych ptaków niż u młodych, wciąż jednolicie ciemnych i wyraźnie mniej ozdobionych piskląt.

Ciało pingwina szczotkoczubego jest krępe i dobrze opływowe, świetnie przystosowane do bardzo szybkiego pływania pod wodą, a krótkie, sztywne skrzydła pełnią funkcję płetw, którymi ptak sprawnie wiosłuje, zwinnie ścigając zdobycz w chłodnej toni morskiej.

Pingwin królewski jest znacznie większy, ma smukłą sylwetkę i pomarańczowe plamy po bokach głowy, zupełnie inne od niewielkiego, krępego pingwina szczotkoczubego z żółtymi, sterczącymi piórami nad oczami i jaskrawoczerwonymi, dobrze widocznymi oczami.

Pingwin Adeli nie ma żadnych żółtych piór na głowie, tylko wąski, biały pierścień wokół oka na jednolicie czarnej głowie, zupełnie inny od kolczastej, efektownej żółto-czarnej fryzury charakterystycznej dla pingwina szczotkoczubego.

Pingwin szczotkoczuby ma opinię jednego z bardziej zadziornych i najgłośniejszych gatunków pingwinów na świecie — w gęstych, zatłoczonych koloniach lęgowych ptaki często głośno się przekrzykują i zawzięcie kłócą o miejsce do gniazdowania, broniąc go dziobem przed natrętnymi sąsiadami.

Podczas zalotów samce potrząsają głową i wysoko unoszą żółte pióra znad oczu, jednocześnie głośno i rytmicznie pokrzykując, by skutecznie przyciągnąć uwagę wybranej samicy — im bardziej efektowny, wytrwały i energiczny jest cały pokaz, tym większe szanse na znalezienie partnerki.

Liczebność wielu kolonii pingwina szczotkoczubego w ostatnich dekadach wyraźnie i niepokojąco spadła, co naukowcy wiążą przede wszystkim ze zmianami temperatury oceanu oraz malejącą dostępnością kryla, głównego pokarmu tych ptaków w chłodnych wodach południowego Atlantyku i Pacyfiku.