Czapla poluje z ogromną cierpliwością — stoi bez ruchu w wodzie i czeka, aż ryba podpłynie blisko, po czym błyskawicznie wystrzeliwuje szyję i chwyta ją ostrym dziobem. W locie zwija długą szyję w kształt litery S.

Gniazduje wysoko na drzewach, często w koloniach z innymi czaplami. Poza rybami zjada też żaby, owady i drobne gryzonie.

Czapla siwa ma długie, smukłe nogi, szarawe, jednolite upierzenie oraz czarny, wąski czub z tyłu głowy, a jej długa, giętka szyja i ostry, żółtawy dziób doskonale nadają się do cierpliwego polowania w płytkiej, spokojnej wodzie.

W szacie godowej dorosła czapla ma na piersi i grzbiecie długie, cienkie, ozdobne pióra zwane pióropuszem godowym, których zupełnie nie widać poza sezonem lęgowym ani u ptaków wciąż młodych i niedojrzałych.

Bocian biały ma białe upierzenie i czerwony, prosty dziób oraz zawsze leci z całkowicie wyprostowaną szyją, zupełnie inaczej niż szarawa czapla zwijająca swoją szyję w locie w charakterystyczny kształt wyraźnej litery S.

Żuraw ma smuklejszą, wyższą sylwetkę i charakterystyczny, czerwony czubek na głowie oraz krótszy, prostszy dziób, zupełnie inny od masywniejszego ciała i czarnego czuba szarawej czapli siwej żerującej samotnie.

Czaple siwe gniazdują kolonijnie na wysokich, starych drzewach rosnących blisko wody, tworząc tak zwane czaplińce — te same, ustalone od lat kolonie bywają zajmowane rok po roku przez wiele kolejnych pokoleń ptaków, choć poszczególne pary polują zawsze samotnie, czasem nawet daleko od gniazda.

W średniowiecznej Europie czaple były cenioną, bardzo prestiżową zdobyczą polowań z tresowanymi sokołami — udany, widowiskowy lot sokoła na czaplę uchodził wśród ówczesnej, zamożnej szlachty za szczególnie efektowny i pożądany popis myśliwski, budzący powszechny podziw zaproszonych gości.

Dorosła czapla karmi swoje pisklęta metodą regurgitacji, wypluwając częściowo strawiony pokarm wprost do dna gniazda, skąd głodne, popiskujące młode same zgrabnie wyławiają kawałki świeżego jedzenia własnym, jeszcze niedużym dziobem.