Pingwin mały to najmniejszy pingwin na świecie — sięga zaledwie do kolan człowieka. Jego pióra mają subtelny, niebieskawy odcień, dlatego bywa nazywany pingwinem błękitnym.

Dzień spędza, polując na drobne rybki w morzu, a dopiero po zmroku wychodzi na brzeg do swojej nory. Gniazduje na wybrzeżach Australii i Nowej Zelandii, często blisko ludzi.

Pingwin mały ma niebieskoszary grzbiet i śnieżnobiały brzuch, a jego niewielkie, krępe ciało mierzy na stojąco zaledwie około trzydziestu centymetrów wysokości, co czyni go dziś najmniejszym znanym pingwinem całego świata.

Płetwy pingwina małego są proporcjonalnie krótsze niż u większych, spokrewnionych gatunków, ale wciąż wystarczająco silne, by sprawnie napędzać jego niewielkie ciało pod wodą podczas szybkiego polowania na drobne, srebrzyste rybki.

Pingwin Humboldta jest wyraźnie większy i ma czarno-biały, a nie niebieskawy kolor upierzenia oraz pomarańczowy, mocny dziób, zupełnie inny od delikatnego, jasnobłękitnego odcienia niewielkiego pingwina małego.

Pingwin galapagoski żyje w znacznie cieplejszym klimacie równikowym i ma nieco inne, kontrastowe ubarwienie całej głowy, zupełnie inaczej niż pingwin mały przystosowany do chłodniejszych wód i skalistych klifów Australii oraz całej Nowej Zelandii.

Pingwiny małe tworzą trwałe pary na wiele kolejnych sezonów i wracają rok po roku do tej samej, sprawdzonej nory, często dzieląc się obowiązkami wysiadywania jaj i pilnowania gniazda na zmianę z partnerem.

Wprowadzone przez ludzi na wybrzeża Australii i Nowej Zelandii lisy, psy i błąkające się koty domowe stały się poważnym zagrożeniem dla pingwina małego wracającego nocą, dlatego w wielu rezerwatach buduje się dla ptaków specjalne, ogrodzone, w pełni bezpieczne nory.

Każdy pingwin mały ma nieco inny, indywidualny głos, dzięki czemu partnerzy i rodzice z pisklętami rozpoznają się nawzajem po głosie nawet w gęstym, ciemnym tłumie hałaśliwej, zatłoczonej kolonii.