Pingwin królewski to smukły, elegancki pingwin sub-antarktycznych wysp, drugi po cesarskim pod względem wielkości. Wyróżniają go jaskrawopomarańczowe plamy przy uszach i u nasady szyi.

Żyje w ogromnych, gwarnych koloniach liczących tysiące ptaków. Jego puszyste, brązowe pisklęta wyglądają tak inaczej niż dorosłe, że kiedyś brano je za osobny gatunek.

Pingwin królewski ma smukłą, elegancką sylwetkę i jaskrawopomarańczowe plamy przy uszach oraz na piersi, wyraźnie odróżniające go od bardziej krępych, mniej kolorowych gatunków innych, mniejszych pingwinów.

Dorosłe pingwiny królewskie mają lśniące, srebrzystoszare grzbiety i czarne głowy, podczas gdy ich puszyste, gęsto owłosione, ciemnobrązowe pisklęta wyglądają zupełnie inaczej i były kiedyś przez naukowców błędnie opisywane jako całkiem osobny gatunek.

Pingwin cesarski jest wyraźnie większy i cięższy od pingwina królewskiego, ma też ciemniejszy, mniej elegancki grzbiet, choć oba gatunki mają podobne, pomarańczowe plamy na głowie i szyi.

Pingwin Adeli jest znacznie mniejszy i ma prostą, czarno-białą szatę bez żadnych barwnych plam ani wzorów, zupełnie inną od eleganckiego, kolorowego ubarwienia pingwina królewskiego z jego smukłą, wysoką sylwetką.

Pingwin królewski nie buduje żadnego gniazda ani nory — jedyne jajo, a potem małe pisklę, przez wiele długich tygodni nosi wysoko na swoich stopach, ogrzewając je ciepłym fałdem skóry i piór zwanym torbą lęgową.

Cykl lęgowy pingwina królewskiego trwa wyjątkowo długo, znacznie dłużej niż u większości innych ptaków, więc w jednej, gwarnej kolonii można jednocześnie zobaczyć pisklęta w bardzo różnym wieku — od maleńkich, puchatych piskląt po niemal dorosłe, gotowe do usamodzielnienia się osobniki.

Podczas corocznego, wymagającego pierzenia dorosłe pingwiny królewskie tracą całkowicie zdolność pływania na kilka tygodni i muszą przetrwać ten trudny, głodowy czas na lądzie, żywiąc się jedynie zapasami tłuszczu zgromadzonymi wcześniej w organizmie.