Pingwin grubodzioby to niezwykły pingwin Nowej Zelandii, którego wyróżniają żółte pióra nad oczami, przypominające brwi. Zamiast lodu wybiera wilgotne, gęste lasy blisko brzegu.

Jest skryty i płochliwy, dlatego rzadko udaje się go spotkać. Za dnia poluje w morzu na ryby i kałamarnice, a na noc wraca do ukrytego wśród korzeni i skał gniazda.

Pingwin grubodzioby ma na głowie szerokie, jaskrawożółte pasy piór przypominające zjeżone brwi, biegnące od dzioba nad okiem aż do samego tyłu głowy — to jedna z jego najbardziej charakterystycznych, łatwo rozpoznawalnych cech.

Ciało pingwina grubodziobego jest krępe, ciemnoniebieskoszare na grzbiecie i białe na brzuchu, a jego dziób jest nietypowo gruby i mocny w porównaniu z innymi, znacznie mniej masywnymi gatunkami dzikich pingwinów.

Pingwin szczotkoczuby ma cieńsze, bardziej sterczące żółte pióra nad oczami i żyje w dużych, gęstych koloniach na otwartych, skalistych wyspach, zupełnie inaczej niż skryty pingwin grubodzioby gniazdujący samotnie w gęstym lesie.

Pingwin fiordlandzki, blisko spokrewniony z pingwinem grubodziobym, ma podobne żółte pasy nad oczami, ale nieco inny, jaśniejszy odcień upierzenia i inny, znacznie oddalony obszar występowania w całej Nowej Zelandii.

Pingwin grubodzioby należy dziś do najrzadszych i najbardziej zagrożonych gatunków pingwinów na całym świecie, a jego łączna liczebność szacowana jest ostrożnie przez naukowców na zaledwie kilka tysięcy dorosłych, dojrzałych osobników.

W przeciwieństwie do większości pingwinów gniazdujących w gęstych, tłocznych koloniach na otwartych plażach, pingwin grubodzioby jest gatunkiem samotniczym — pary zakładają gniazda w dyskretnej odległości od sąsiadów, ukryte wśród korzeni drzew i gęstej, wilgotnej roślinności lasu.

Naukowcy prowadzą w Nowej Zelandii intensywny, wieloletni monitoring nielicznych, rozproszonych populacji pingwina grubodziobego, znakując poszczególne ptaki i cierpliwie śledząc ich losy przez lata, by lepiej zrozumieć przyczyny spadku liczebności tego rzadkiego gatunku.