Pingwin cesarski to największy z pingwinów i prawdziwy bohater mrozu — żyje na lodach Antarktydy, w najzimniejszym miejscu na Ziemi. Nie potrafi latać, za to znakomicie pływa, wiosłując skrzydłami.

To ojciec wysiaduje jedno jajo, trzymając je na stopach i grzejąc fałdem skóry przez całą polarną zimę. Przez ten czas pingwiny stłaczają się w wielką gromadę, żeby wzajemnie się ogrzewać.

Pingwin cesarski ma czarny grzbiet i głowę, biały brzuch oraz charakterystyczne, żółto-pomarańczowe plamy po bokach szyi, które stopniowo jaśnieją i przechodzą w delikatną, bladą żółć na górnej części piersi.

Ciało pingwina cesarskiego jest bardzo krępe i pokryte gęstym, kilkuwarstwowym upierzeniem oraz grubą warstwą tłuszczu pod skórą, co razem doskonale chroni go przed ekstremalnym, siarczystym mrozem antarktycznej zimy.

Pingwin królewski jest wyraźnie mniejszy i ma smuklejszą sylwetkę oraz jaśniejsze, bardziej pomarańczowe plamy na szyi, zupełnie inne od masywnego ciała i stonowanych barw pingwina cesarskiego.

Pingwin Adeli jest znacznie mniejszy i ma prosty, biały pierścień wokół oka zamiast żółtych plam na szyi, zupełnie inny od ogromnych rozmiarów i innego wzoru barw pingwina cesarskiego.

Pingwin cesarski potrafi nurkować głębiej niż jakikolwiek inny ptak na Ziemi, osiągając głębokości znacznie przekraczające pół kilometra i pozostając pod wodą przez wiele długich minut podczas cierpliwego polowania na ryby i kałamarnice. Do tak głębokiego i długiego nurkowania pomaga mu spowolnienie własnego tętna oraz duże zapasy tlenu zgromadzone w mięśniach.

Pisklęta pingwina cesarskiego po pewnym czasie gromadzą się razem w dużych, ścisłych grupach zwanych żłobkami, gdzie wspólnie się ogrzewają pod okiem kilku dorosłych opiekunów, podczas gdy oboje rodzice wypływają razem w daleki rejs po pożywienie dla całej, głodnej rodziny.

Naukowcy uważnie obserwują kolonie pingwina cesarskiego z satelity, ponieważ topniejący lód morski wokół Antarktydy poważnie zagraża przyszłości tego gatunku, który do wychowania piskląt potrzebuje stabilnego, trwałego lodu przez wiele kolejnych miesięcy każdego roku. Zdjęcia satelitarne pozwalają liczyć całe kolonie bez konieczności organizowania kosztownych, długich wypraw na miejsce.