Perkoz świetnie nurkuje, zdobywając pod wodą ryby, które ściga, wiosłując nogami osadzonymi daleko z tyłu ciała. Na lądzie porusza się niezdarnie, dlatego niemal całe życie spędza na wodzie.

Wiosną perkozy odbywają słynny taniec godowy: para zbliża się do siebie, kręci głowami z nastroszonymi „czubami", a czasem obie ptaki jednocześnie wynurzają się z pyszczkami pełnymi wodorostów. Pisklęta perkoza często podróżują, siedząc na grzbiecie rodzica.

Perkoz dwuczuby ma na głowie dwa ciemne, sterczące czuby z piór oraz szeroką, pomarańczowo-czarną kryzę wokół całej szyi, widoczną szczególnie wyraźnie w pełnej szacie godowej wczesną wiosną.

Oczy perkoza są jaskrawoczerwone, a jego smukła, wydłużona szyja i cienki, prosty dziób wyraźnie odróżniają go od bardziej krępych, krótkoszyich kaczek pływających spokojnie tuż obok, na tej samej wodzie.

Kormoran ma znacznie masywniejsze, krępe ciało i haczykowato zakończony dziób oraz ciemne oczy bez żadnych czubów, zupełnie inne od smukłej szyi i prostego dzioba perkoza dwuczubego.

Łyska ma jednolicie czarne upierzenie i białą tarczkę na czole, bez żadnych czubów, zupełnie inne od jasnego, pręgowanego upierzenia szyi perkoza dwuczubego z jego charakterystycznymi czubami.

W XIX wieku w Wielkiej Brytanii perkoz dwuczuby był masowo, bezwzględnie odławiany przez zawodowych łowców dla swoich gęstych, jedwabistych piórek z piersi, modnie wykorzystywanych do zdobienia eleganckich, damskich kapeluszy, co niemal doprowadziło cały gatunek do zupełnego wyginięcia na Wyspach Brytyjskich.

Dzięki wprowadzonej w porę, ścisłej ochronie prawnej i całkowitemu zaprzestaniu polowań populacja perkoza dwuczubego w Wielkiej Brytanii i wielu innych krajach całej Europy z czasem w pełni się odbudowała i dziś jest znów liczna.

Perkozy budują pływające, zakotwiczone w gęstej roślinności gniazdo z namokłych, gnijących roślin wodnych, a dorosłe ptaki od czasu do czasu skarmiają swoje małe pisklęta własnymi piórami, co pomaga formować w żołądku ochronny czop przed ostrą, kłującą ością rybną.