Mewa

Mewy potrafią zjeść niemal wszystko — ryby, owady, drobne zwierzęta, a chętnie także resztki zostawione przez ludzi w portach, na plażach czy przy śmietnikach. Ta zaradność sprawia, że dobrze radzą sobie blisko ludzi.

Śmieszka, bo tak nazywa się ta mewa, tylko latem nosi ciemną „maskę” na głowie. Poza sezonem lęgowym głowa staje się biała z ciemną plamką za okiem. Mewy są towarzyskie i często gniazdują oraz żerują w hałaśliwych grupach.

Mewa śmieszka ma jasnoszare skrzydła z czarnymi końcówkami lotek oraz czerwonawy dziób i cienkie, delikatne nogi, wyraźnie kontrastujące z resztą jasnego, śnieżnobiałego ciała i lśniącej, jasnej piersi.

Młode mewy mają brązowo nakrapiane, mniej jednolite upierzenie, wyraźnie różniące się od jednolitych barw dorosłych ptaków — pełną, w pełni dorosłą szatę osiągają dopiero po kilku kolejnych, długich latach dorastania.

Mewa srebrzysta jest znacznie większa i ma żółty, mocniejszy dziób oraz jasnoszary, jednolity grzbiet, zupełnie inne od smuklejszej sylwetki i ciemnej, czarniawej głowy letniej mewy śmieszki.

Rybitwa ma smuklejszą, lżejszą sylwetkę i długi, rozwidlony ogon oraz cienki, ostry dziób, zupełnie inny od krępego ciała i prostego, zaokrąglonego ogona znacznie cięższej, krępej mewy.

Niektóre mewy nauczyły się umiejętnie upuszczać twarde małże i kraby z powietrza wprost na skały lub twardy asfalt, by skutecznie rozbić skorupę i dostać się do smacznego wnętrza, powtarzając ten sam trik wielokrotnie — to jeden z rzadkich, dobrze udokumentowanych przykładów rozwiązywania problemów przez dzikie ptaki miejskie.

Mewy gniazdują kolonijnie, często na bezpiecznych, trudno dostępnych wysepkach z dala od lądowych drapieżników, gdzie wspólnie i bardzo głośno bronią jaj oraz piskląt przed każdym intruzem zbliżającym się nieostrożnie do zatłoczonej kolonii.

W ostatnich dekadach coraz więcej mew przeniosło się na stałe do dużych miast położonych daleko od morza, gdzie gniazdują na płaskich dachach wysokich budynków i żerują na resztkach jedzenia, całkowicie porzucając tradycyjne, nadmorskie siedliska swoich dawnych, odległych przodków.