Maskonur mieszka nad chłodnym, północnym Atlantykiem. Większość życia spędza na morzu, a na ląd wraca tylko, by gniazdować w norach wykopanych na trawiastych klifach.

Poluje pod wodą, „lecąc” pod nią za pomocą skrzydeł i chwytając małe rybki. Jego dziób jaskrawo koloruje się tylko wiosną, w okresie godowym; po sezonie barwy bledną.

Maskonur ma charakterystyczny, szeroki, trójkątny dziób w pasy pomarańczowo-szaro-żółte, widoczny wyraźnie tylko w sezonie lęgowym — po nim ptak zrzuca zewnętrzne, rogowe płytki dzioba, który na zimę robi się znacznie mniejszy i matowoszary.

Nogi maskonura są jaskrawopomarańczowe, bardzo dobrze widoczne, gdy ptak siedzi na skale przy wejściu do nory, a krępe, zaokrąglone, czarno-białe ciało sprawia, że w locie przypomina bardziej pękaty pocisk niż zwinnego, smukłego ptaka.

Alka ma znacznie dłuższy, wąski, czarny dziób bez charakterystycznych barwnych pasów oraz smuklejszą, bardziej wydłużoną sylwetkę, zupełnie inną od krótkiego, szerokiego, trójkątnego dzioba maskonura widocznego z daleka.

Nurzyk ma smukłą, wydłużoną sylwetkę i cienki, spiczasty dziób bez żadnych barwnych pasów, zupełnie inną od krępej, pękatej sylwetki maskonura z jego charakterystycznym, kolorowym dziobem.

Maskonury tworzą zwykle trwałe pary na wiele kolejnych lat i wracają rok po roku do tej samej, wcześniej starannie wykopanej nory na tej samej kolonijnej wyspie, często spotykając ponownie tego samego partnera po powrocie z morza.

Młode maskonury, zwane pisklętami, opuszczają ciemną norę i po raz pierwszy w życiu odlatują na otwarte morze zwykle nocą, w zupełnej pojedynkę, bez towarzystwa rodziców, którzy do tego czasu już dawno odleciały żerować daleko od rodzinnej kolonii.

Liczebność wielu kolonii maskonurów w ostatnich latach wyraźnie i niepokojąco spada, co naukowcy wiążą przede wszystkim ze zmianami w dostępności małych rybek, którymi żywią się głodne pisklęta, oraz z postępującym ociepleniem wód całego północnego Atlantyku.