Marabut ma ogromny, mocny dziób i skórzany worek zwisający pod szyją. Naga głowa i szyja to przystosowanie do jedzenia padliny — dzięki brakowi piór łatwiej utrzymać je w czystości, gdy ptak sięga do resztek zdobyczy razem z sępami.

Marabuty często gromadzą się tam, gdzie jest dużo jedzenia — przy padlinie, na sawannie, a nawet w pobliżu ludzkich osad. Mimo mało urodziwego wyglądu pełnią w przyrodzie ważną rolę: zjadając martwe zwierzęta i resztki, pomagają utrzymać okolicę w czystości.

Marabut ma masywne, garbate ciało pokryte z wierzchu ciemnoszarymi, połyskującymi piórami oraz jasny, niemal biały spód i puszysty kołnierz z drobnych, białych piór otaczający podstawę jego długiej, całkiem nagiej szyi.

Nogi marabuta są bardzo długie i często wydają się białawe, choć w rzeczywistości ptak celowo pokrywa je własnymi odchodami, by w gorącym, afrykańskim klimacie skuteczniej i znacznie szybciej schładzać całe swoje ciało poprzez powolne parowanie wilgoci.

Bocian biały ma w pełni upierzoną, białą głowę i szyję oraz znacznie smuklejszą, lżejszą sylwetkę, zupełnie inne od nagiej, różowawej szyi i masywnego, garbatego, ciężkiego ciała marabuta.

Sęp płowy ma znacznie mniejszy, słabiej wygięty dziób i wcale nie ma charakterystycznego, skórzanego worka pod szyją, zupełnie inaczej niż potężny dziób i luźno zwisający, długi worek marabuta.

Marabuty gniazdują kolonijnie w koronach wysokich, rozłożystych drzew, gdzie razem z innymi dużymi ptakami wodno-błotnymi budują duże, płaskie gniazda z grubych gałęzi, wracając do tych samych, dobrze sprawdzonych miejsc lęgowych rok po roku, o ile stare drzewo jeszcze tam stoi.

Choć wielu ludzi uważa wygląd marabuta za mało urodziwy, w wielu afrykańskich miastach ptaki te są mimo to tolerowane i doceniane jako naturalni „sprzątacze”, skutecznie usuwający z okolicy padlinę oraz różnego rodzaju, uciążliwe odpadki. Niektóre osobniki na stałe zadomowiły się nawet na miejskich wysypiskach, żerując tam spokojnie obok ludzi.

Skórzany worek zwisający pod szyją marabuta pełni ważną funkcję w zalotach — samiec potrafi go nadymać powietrzem i widowiskowo poruszać nim przed wybraną samicą, wydając przy tym głośne, klekoczące dźwięki samym dziobem. Taki pokaz trwa nieraz długie minuty i przyciąga uwagę wszystkich sąsiadów w zatłoczonej, ruchliwej kolonii.