W czasie godów samce bataliona zbierają się na wspólnych „arenach" i popisują się przed samicami, stawiając pióra na szyi i głowie. Ich kolorowe kryzy — rude, czarne, białe, pręgowane — sprawiają, że każdy samiec wygląda inaczej, niczym w barwnym przebraniu.

Poza sezonem godowym batalion wygląda znacznie skromniej, w stonowanych, brązowoszarych barwach. Żeruje na mokradłach i błotnistych brzegach, brodząc i wyszukując owady, robaki oraz drobne zwierzęta. Wiele batalionów odbywa dalekie wędrówki między lęgowiskami a zimowiskami.

Poza sezonem godowym batalion ma smukłą sylwetkę, długą szyję i niewielką głowę osadzoną na dość długich, cienkich nogach, a jego upierzenie jest wtedy jednolicie brązowoszare, bez żadnych ozdobnych piór na szyi.

Samice bataliona są znacznie mniejsze i bardziej krępe niż samce oraz przez cały rok mają skromne, cętkowane, dobrze maskujące upierzenie, zupełnie inaczej niż barwne, ozdobne kryzy godowe samców opisane wyżej na tej stronie.

Biegus zmienny jest wyraźnie mniejszy i ma krótszy, lekko wygięty w dół dziób oraz jednolite, ciemniejsze upierzenie grzbietu, zupełnie inne od bardzo zmiennej barwy godowej samca bataliona.

Kszyk ma znacznie dłuższy, prosty dziób i prowadzi bardzo skryty tryb życia w gęstej roślinności, zupełnie inaczej niż otwarte, tłoczne areny godowe, na których hałaśliwie zbierają się samce bataliona.

Areny godowe bataliona, zwane lekami, są jednym z najbardziej znanych na świecie przykładów tak zwanego systemu tokowego u ptaków, w którym samce rywalizują ze sobą wyłącznie o widoczność i dobrą pozycję, a same nie biorą żadnego udziału w wychowie piskląt.

Wśród samców bataliona naukowcy wyróżniają kilka odrębnych, dobrze opisanych strategii godowych — część zdecydowanie broni swojego stałego miejsca na arenie, inne krążą swobodnie między terytoriami silniejszych rywali, a nieliczne przypominają wyglądem i zachowaniem samice i po cichu podkradają okazje do kopulacji.

Batalion odbywa jedne z najdłuższych, najbardziej wyczerpujących wędrówek wśród wszystkich ptaków siewkowych, przelatując czasem nawet kilka tysięcy kilometrów między dalekimi lęgowiskami na dalekiej północy a odległymi zimowiskami rozsianymi w głębi Afryki. Po drodze regularnie zatrzymuje się na rozległych mokradłach, by uzupełnić zapasy tłuszczu przed kolejnym, długim etapem lotu.