Łyska to czarny ptak wodny jezior i stawów, którego łatwo poznać po białym dziobie i białej tarczce na czole. W odróżnieniu od kaczek jej palce mają boczne fałdy skóry, które pomagają pływać.

Świetnie nurkuje po rośliny wodne, a przed poderwaniem się do lotu długo biegnie po powierzchni wody. Łyski bywają zaczepne i głośno przeganiają rywali ze swojego kawałka zbiornika.

Łyska ma niemal jednolicie czarne, matowe upierzenie, jaskrawoczerwone oczy i charakterystyczny, biały dziób przechodzący płynnie w białą tarczkę na czole, dobrze widoczną nawet z dość dużej odległości nad taflą wody.

Nogi łyski są zielonoszare, a jej duże, płatkowate palce, zupełnie inne niż błony pływackie kaczek, sprawiają, że dość niezdarny na lądzie ptak porusza się po grząskim, mulistym podłożu znacznie sprawniej, niż mogłoby się z pozoru wydawać.

Kaczka domowa ma pełne błony pływackie między palcami i znacznie szerszy, spłaszczony dziób oraz najczęściej brązowawe, ciepłe upierzenie, zupełnie inne od wąskich, płatkowatych palców i cienkiego, białego dzioba czarnej łyski.

Perkoz dwuczuby ma smukłą, wydłużoną szyję i sterczące czuby na głowie, zupełnie inne od krępego ciała i gładkiej, czarnej głowy łyski z jej charakterystyczną, białą tarczką.

Łyski są znane z wyjątkowo zaciekłej obrony swojego niewielkiego terytorium — dwa rywalizujące ze sobą, rozeźlone ptaki potrafią stanąć naprzeciw siebie na wodzie i mocno uderzać się nawzajem twardymi nogami i skrzydłami, czasem aż do zupełnego wyczerpania jednego z rywali.

Łyska cierpliwie buduje duże, dobrze widoczne z daleka gniazdo z uschniętych roślin wodnych, unoszące się tuż nad powierzchnią wody i mocno przymocowane do pobliskiej, gęstej roślinności, by nie odpłynęło niespodziewanie daleko z prądem podczas nagłej ulewy.

Pisklęta łyski mają dziwaczny, bardzo kolorowy wygląd — łysą, pomarańczowo-czerwoną głowę i miękki puch w jaskrawych barwach, którym intensywnie machają, głośno żebrząc o świeże jedzenie u obojga zapracowanych, karmiących rodziców.