Łabędź trąbiący to potężny, biały ptak wodny Ameryki Północnej i jeden z najcięższych ptaków zdolnych do lotu. Nazwę zawdzięcza głosowi przypominającemu dźwięk trąbki.

Pływa po jeziorach i rzekach, sięgając długą szyją po rośliny wodne. Kiedyś był bliski wyginięcia, ale dzięki staraniom ludzi znów jest go coraz więcej.

Łabędź trąbiący ma całkowicie białe upierzenie oraz czarny dziób i czarne nogi, a linia pierzastego czoła nad dziobem tworzy ostry, wyraźny szpic skierowany prosto ku przodowi jego dużej, ciężkiej głowy.

Szyja łabędzia trąbiącego jest bardzo długa i zawsze trzymana prosto, dzięki czemu ptak z łatwością sięga nią głęboko pod powierzchnię wody po podwodne rośliny rosnące na dnie płytkiego jeziora.

Łabędź niemy ma pomarańczowy dziób z czarną plamą u nasady i często pływa z wygiętą, esowato ułożoną szyją, zupełnie inaczej niż zawsze prosta szyja i jednolicie czarny dziób łabędzia trąbiącego.

Gęgawa jest wyraźnie mniejsza i ma szarobrązowe upierzenie oraz pomarańczowy dziób, zupełnie inne od śnieżnobiałych piór i czarnego dzioba znacznie większego, cięższego i bardziej masywnego łabędzia trąbiącego.

Łabędź trąbiący jest jednym z najcięższych ptaków na świecie zdolnych do lotu, dlatego do wzbicia się w powietrze potrzebuje długiego, kilkudziesięciometrowego rozbiegu po powierzchni otwartej wody, biegnąc i jednocześnie mocno uderzając szeroko rozłożonymi skrzydłami.

Pary łabędzi trąbiących pozostają razem przez wiele kolejnych lat i wspólnie bronią swojego terytorium lęgowego przed innymi ptakami wodnymi, głośno trąbiąc i groźnie unosząc szeroko rozłożone skrzydła na sam widok każdego intruza. Taka zdecydowana, głośna obrona skutecznie odstrasza nawet znacznie większe i silniejsze od nich zwierzęta wodne.

Odbudowa populacji łabędzia trąbiącego w Ameryce Północnej uznawana jest dziś za jeden z najbardziej udanych programów ochrony ptaków wodnych na świecie, prowadzony przez wiele dziesięcioleci wspólnie przez naukowców i lokalne organizacje przyrodnicze. Młode ptaki wypuszczane w ramach reintrodukcji uczono nawet tras migracyjnych, prowadząc je za lekkimi samolotami niczym za nowym, przybranym rodzicem.