Łabędź niemy

Łabędź niemy żywi się roślinami, które wyrywa z dna, zanurzając pod wodę długą szyję. Wiosną para buduje na brzegu ogromne gniazdo z trzciny i roślin, czasem średnicy ponad dwóch metrów. Samica wysiaduje 4–7 jaj, a samiec pilnuje okolicy.

Rodzice bardzo bronią gniazda i młodych — rozkładają skrzydła, syczą i potrafią zaatakować intruza. Szare pisklęta pływają za rodzicami i wspinają się na ich grzbiety, gdy są zmęczone lub zmarznięte. Białe pióra dostają dopiero w drugim roku życia.

Dorosły łabędź niemy jest cały biały, ma bardzo długą, zwykle łukowato wygiętą szyję i pomarańczowy dziób z czarną naroślą u nasady. Narośl samca jest większa, zwłaszcza wiosną. Nogi są czarne, z błonami pławnymi.

Młode łabędzie mają szarobrązowe upierzenie i szaroróżowy dziób bez narośli. To jeden z największych ptaków Polski — ma do 1,6 m długości, a skrzydła rozpięte na ponad dwa metry.

Łabędź krzykliwy, zimujący w Polsce, ma żółto-czarny dziób bez narośli i trzyma szyję prosto. Łabędź czarny, spotykany czasem w parkach, ma czarne pióra i czerwony dziób.

Gęś biała domowa jest mniejsza, ma krótszą szyję i pomarańczowy dziób bez czarnej narośli. Czapla biała jest smukła, ma długie nogi i żółty dziób.

Łabędzie od wieków są symbolem wierności, piękna i elegancji — występują w baśniach, jak „Brzydkie kaczątko” Andersena, oraz w balecie „Jezioro łabędzie”. W Wielkiej Brytanii łabędzie nieme na Tamizie tradycyjnie należą do korony.

Łabędzie są w Polsce pod ochroną. Nie należy karmić ich chlebem, bo im szkodzi — lepsze są posiekane liście sałaty lub specjalna karma dla ptaków wodnych. Do gniazd z młodymi lepiej się nie zbliżać.