Kormoran

Kormoran jest znakomitym nurkiem. Płynąc pod wodą, napędza się nogami i zwrotnie ściga ryby, które chwyta zakrzywionym na końcu dziobem. Potrafi zanurkować głęboko i pozostać pod wodą sporą chwilę.

Pióra kormorana nie są w pełni wodoodporne. To pomaga mu nurkować, bo mniej wypiera go woda, ale sprawia, że po połowie musi je osuszyć. Dlatego tak charakterystycznie siada z rozłożonymi skrzydłami, susząc je na wietrze i słońcu.

Kormoran ma niemal całkowicie czarne, połyskujące metalicznie upierzenie oraz długi, haczykowato zakończony dziób, a u nasady dzioba żółtawą, nagą skórę wyraźnie odcinającą się od reszty ciemnej, gładkiej głowy.

W szacie godowej dorosły kormoran ma na głowie i karku delikatne, białe piórka oraz wyraźną białą plamę na udzie, których zupełnie nie widać poza sezonem lęgowym ani u ptaków wciąż młodocianych.

Głuptak ma niemal całkowicie białe upierzenie i znacznie krótszy, spiczasty dziób oraz jaskrawoniebieskie obwódki wokół oczu, zupełnie inne od czarnego upierzenia i haczykowatego dzioba kormorana bez takich barwnych obwódek.

Perkoz dwuczuby ma znacznie smuklejszą, dłuższą szyję, jaskrawoczerwone oczy i sterczące czuby na głowie, zupełnie inne od masywnej sylwetki kormorana z charakterystycznym haczykiem na końcu dzioba.

W Chinach i Japonii od wielu wieków praktykuje się tradycyjne rybołówstwo z użyciem oswojonych, cierpliwie wytresowanych kormoranów pływających na uwięzi — rybak zakłada ptakowi na szyję lekką obrożę uniemożliwiającą połknięcie większej ryby, a mniejsze, drobne rybki kormoran może zjeść sam.

Duże, gęste kolonie kormoranów gniazdujących na wysokich, starych drzewach potrafią z czasem poważnie uszkodzić, a nawet całkowicie zabić drzewa swoim żrącym, obfitym pomiotem opadającym z gałęzi, dlatego niektóre kolonijne lasy z czasem całkowicie zamierają i usychają.

Ponieważ kormorany zjadają bardzo duże ilości ryb dziennie, potrafiąc szybko przetrzebić lokalne łowiska, bywają uznawane przez wędkarzy i hodowców stawów rybnych za szkodnika, co w niektórych krajach prowadzi do kontrowersyjnych dyskusji o regulowaniu ich liczebności.