Ibis brodzi po płytkich rozlewiskach, mokradłach i błotnistych brzegach, sondując dziobem miękkie podłoże. Wyczuwa i wyciąga z niego owady, robaki, drobne skorupiaki i inne zwierzęta, których nie widać na powierzchni.

Ibisy żyją w grupach i często żerują oraz gniazdują w większych stadach. W starożytnym Egipcie ibis czczony był jako ptak święty, związany z jednym z bogów — do dziś nazywa się go ibisem świętym. Ptaki te malowano na ścianach świątyń i grobowców.

Ibis błyszczący ma ciemne, brązowoczerwone upierzenie mieniące się metalicznym, zielonkawo-fioletowym połyskiem w odpowiednim, mocnym świetle słonecznym, wyraźnie odróżniające go od jednolicie białego ibisa świętego, dobrze znanego ze starożytnych, egipskich wizerunków malowanych na murach świątyń.

Nogi i długi, cienki dziób ibisa są zwykle ciemne lub czerwonawe, a jego smukła sylwetka i sierpowato wygięty dziób sprawiają, że w szybkim locie stadnym łatwo odróżnić go od innych, znacznie mniej charakterystycznych ptaków brodzących nad wodą.

Czapla siwa ma prosty, ostro zakończony dziób do błyskawicznego przebijania zdobyczy, zupełnie inny od długiego, wygiętego w dół dzioba ibisa, którym ten uważnie sonduje miękkie, podmokłe błoto, wyszukując ukryte tam zwierzęta.

Warzęcha ma płaski, łopatkowaty dziób rozszerzający się na samym końcu i śnieżnobiałe, jasne upierzenie, zupełnie inny od cienkiego, sierpowato wygiętego dzioba ibisa żerującego głęboko w miękkim mule.

Ibisy często gniazdują w mieszanych, dużych koloniach razem z czaplami i kormoranami, dzieląc to samo, wysokie drzewo lub gęsty fragment trzcinowiska z wieloma innymi gatunkami ptaków brodzących, które żerują w podobny sposób.

Naukowcy badający zmumifikowane szczątki milionów ibisów znalezione w starożytnych egipskich grobowcach wykorzystują dziś nowoczesne metody genetyczne, by lepiej zrozumieć, jak dokładnie wyglądały populacje tych świętych ptaków tysiące lat temu, zanim jeszcze uroczyście je złożono w ofierze bogom.

Osuszanie rozległych mokradeł i postępujące zanieczyszczenie wód w wielu regionach świata przyczyniło się w ostatnich dekadach do wyraźnego, niepokojącego spadku liczebności niektórych gatunków ibisów, mimo że w dawniejszej przeszłości ptaki te były na tych terenach niezwykle liczne.