Gęsi są bardzo czujne i głośno gęgają, gdy zobaczą coś podejrzanego — dlatego już w starożytności trzymano je jako żywe alarmy. Trzymają się w stadzie i pilnują się nawzajem.

Dzikie gęsi wędrują na zimę na południe, lecąc charakterystycznym kluczem w kształcie litery V. Taki szyk pozwala im oszczędzać siły podczas długiego lotu.

Dzika gęś gęgawa ma szarobrązowe upierzenie z jaśniejszymi obrzeżeniami piór na grzbiecie, tworzącymi delikatny, łuskowaty wzór, oraz pomarańczowy dziób i różowawe nogi, wyraźnie odróżniające ją od nieco ciemniejszych, innych gatunków gęsi.

Udomowione gęsi hodowlane bywają często niemal całkiem białe, znacznie cięższe i wyraźnie mniej zwrotne w locie niż ich dzicy przodkowie, od których wszystkie pochodzą i z którymi wciąż potrafią się swobodnie krzyżować.

Łabędź trąbiący ma znacznie dłuższą, wygiętą szyję i jest wyraźnie większy od krępej, krótkoszyjej gęsi, choć oba gatunki żerują podobnie, skubiąc roślinność na płytkiej wodzie i łąkach nadwodnych.

Kaczka domowa ma znacznie mniejsze, bardziej przysadziste ciało i krótszą szyję niż gęś, poruszając się przy tym dużo niżej nad ziemią podczas typowego, kaczego chodu.

Gęś należy do najdawniej udomowionych ptaków na świecie — hodowano ją już w starożytnym Egipcie i Rzymie, zarówno na mięso i cenione pierze, jak i jako czujnego, głośno reagującego stróża całego gospodarstwa, ostrzegającego przed każdym intruzem.

Młode gąski silnie i niemal natychmiast przywiązują się do pierwszego poruszającego się obiektu, jaki zobaczą tuż po wykluciu, i podążają za nim wszędzie jak za własnym rodzicem — to zjawisko zwane wdrukowaniem słynny austriacki badacz Konrad Lorenz opisał właśnie na przykładzie gęsi.

Dorosłe gęsi tworzą zwykle trwałe pary na całe życie, a oboje partnerzy wspólnie bronią gniazda i piskląt przed drapieżnikami, głośno sycząc i groźnie unosząc skrzydła, by odstraszyć każdego intruza zbliżającego się zbyt blisko do gniazda.