Edredony świetnie nurkują — schodzą pod wodę po małże i skorupiaki, które zbierają z dna morza. Większość życia spędzają na otwartym, zimnym morzu.

Samica wyrywa sobie z piersi delikatny puch i wyściela nim gniazdo, żeby jajom było ciepło. Ten puch, zwany edredonowym, jest tak lekki i ciepły, że ludzie od dawna cenią go do wypełniania kołder.

Samiec edredona w szacie godowej ma efektowne, kontrastowe upierzenie — czarny brzuch i boki, śnieżnobiałą pierś i grzbiet oraz charakterystyczną, jasnozieloną plamę z tyłu głowy, wyraźnie widoczną nawet z dość dużej odległości.

Samica jest zupełnie inna — ma jednolicie brązowe, gęsto prążkowane upierzenie, doskonale maskujące ją na gnieździe wśród traw i kamieni nadmorskiego wybrzeża, gdzie przez wiele długich tygodni wysiaduje jaja niemal zupełnie nieruchomo.

Gągoł ma znacznie mniejsze, krępe ciało z okrągłą, ciemną głową i wyraźną białą plamą przy dziobie, zupełnie inne od masywnej sylwetki edredona z klinowatym, bardzo charakterystycznym profilem głowy i dzioba.

Nurogęś ma smukły, wąski, haczykowato zakrzywiony dziób przystosowany do chwytania śliskich ryb, zupełnie inny od krótkiego, mocnego dzioba edredona, służącego do zgniatania twardych skorupiaków i małży zbieranych z dna.

Na Islandii od wieków hoduje się dzikie edredony niemal jak zwierzęta gospodarskie — rolnicy budują dla nich osłonięte miejsca do gniazdowania i chronią całe kolonie przed drapieżnikami, a w zamian zbierają porzucony przez ptaki po wykluciu piskląt cenny puch, wcale nie krzywdząc przy tym samych ptaków.

Edredony bardzo często zakładają swoje kolonie lęgowe tuż obok gniazd krzykliwych, agresywnych rybitw, które zajadle bronią własnego terytorium przed każdym drapieżnikiem — dzięki temu bliskiemu sąsiedztwu jaja i bezbronne pisklęta edredonów są znacznie skuteczniej chronione, niż gdyby gniazdowały samotnie.

Edredon należy do najlepiej nurkujących kaczek morskich na całym świecie — potrafi zanurzać się na kilkanaście metrów w poszukiwaniu małży i skorupiaków, spędzając pod wodą nawet ponad minutę, zanim ponownie wypłynie na powierzchnię, by zaczerpnąć świeżego, morskiego powietrza.