Żaba trawna to pospolity płaz łąk, lasów i ogrodów w całej Polsce. Ma brązowe ubarwienie, które doskonale maskuje ją w trawie i ściółce.

Silne tylne nogi pozwalają jej wykonywać dalekie skoki, dzięki którym umyka drapieżnikom. Wczesną wiosną żaby wędrują do stawów, gdzie składają skrzek w postaci galaretowatych kul, a zimę przesypiają w ukryciu.

Żaba trawna ma smukłe, ale mocne ciało i gładką, wilgotną skórę w odcieniach brązu, oliwki i szarości, często z ciemnymi plamkami. Ubarwienie bywa zmienne — od jasnego, niemal żółtawego, po ciemnobrązowe — dzięki czemu dobrze maskuje się wśród traw, liści i mułu.

Charakterystyczna jest ciemna, trójkątna plama („maska”) ciągnąca się od oka przez okolicę ucha. Pysk ma stosunkowo krótki i zaokrąglony, a długie, silne tylne nogi z ciemnymi poprzecznymi pręgami na udach. To one pozwalają jej na dalekie, sprężyste skoki, gdy zostanie spłoszona.

Żabę trawną najłatwiej pomylić z żabą moczarową, która jest do niej bardzo podobna. Pomaga porównanie pyska i proporcji, ale najpewniejsze cechy widać z bliska. Od ropuchy odróżnisz ją bez trudu: żaba ma skórę gładką i wilgotną oraz skacze daleko, a ropucha jest brodawkowata i porusza się powoli.

Ciemna plama za okiem to dobra wskazówka odróżniająca żaby brunatne, do których należy trawna, od zielonych żab wodnych — te ostatnie są zwykle bardziej jaskrawe i mocniej związane z wodą. Jej kijanki są ciemne i drobne, zupełnie niepodobne do dorosłej, skaczącej żaby.

Żaba trawna to jeden z najczęściej spotykanych płazów w ogrodach, na łąkach i w lasach. Jest pożyteczna, bo zjada mnóstwo owadów i innych drobnych bezkręgowców, a sama stanowi ważny pokarm dla ptaków, ssaków i węży. Jej obecność świadczy o zdrowym, wilgotnym otoczeniu.

Wczesną wiosną żaby trawne masowo ściągają do zbiorników na gody i składają charakterystyczny skrzek — galaretowate kłębki jaj unoszące się w płytkiej wodzie. To często jedne z pierwszych płazów budzących się po zimie. W Polsce, jak inne rodzime płazy, podlegają ochronie.