Żaba liściasta to mistrzyni kamuflażu, która wyglądem doskonale udaje suchy, opadły liść. Brązowe ubarwienie i postrzępione brzegi ciała sprawiają, że w ściółce trudno ją odróżnić od prawdziwych liści.

Nieruchomo czeka wśród listowia na owady, które chwyta z zaskoczenia. Takie przebranie chroni ją zarazem przed drapieżnikami, które po prostu jej nie zauważają.

Żaby liściaste to grupa żab, których cały wygląd podporządkowany jest jednemu celowi — udawaniu liścia. Mają zwykle spłaszczone, dość smukłe ciało i ubarwienie w odcieniach zieleni lub brązu, dobrane tak, by wtapiać się w listowie. Skóra bywa gładka, a sylwetka pozwala im niemal zniknąć wśród roślinności.

Charakterystyczne są duże oczy i długie kończyny zakończone przylgami, którymi żaba trzyma się liści i gałązek. U wielu z nich na ciele widać wzory, plamki czy delikatne wyrostki naśladujące żyłki i nierówności liścia, dzięki czemu spoczywająca żaba wygląda jak fragment rośliny, a nie zwierzę.

Żaby liściaste najłatwiej pomylić z innymi zielonymi żabami nadrzewnymi, na przykład z rzekotkami. Kluczem jest maskowanie: liściasta zwykle bardziej „udaje” element rośliny — kształtem, wzorem i sposobem spoczywania na liściu — niż po prostu jest zielona. To sposób siedzenia i deseń zdradzają jej strategię.

Od żab wodnych odróżnia je nadrzewny tryb życia i przylgi na palcach, których tamte nie mają. Największą pomyłką bywa jednak samo tło — dobrze zamaskowana żaba liściasta potrafi zostać wzięta za zeschły albo zielony liść i przeoczona, dopóki się nie poruszy.

Żaby liściaste są cenione przez miłośników terrarystyki właśnie za mistrzowskie maskowanie i spokojny, nadrzewny tryb życia. Obserwowanie zwierzęcia, które wygląda jak liść i dopiero po chwili zdradza się ruchem, ma w sobie coś fascynującego i uczy, jak sprytnie przyroda ukrywa swoich mieszkańców.

W naturze prowadzą skryte, często nocne życie wysoko wśród roślinności, więc łatwiej je usłyszeć niż zobaczyć. Ich zależność od wilgotnych, bogatych w roślinność siedlisk sprawia, że dobrze pokazują, jak ważne jest zachowanie takich miejsc — bez gęstego listowia maskowanie traci sens.