Żaba czerwonooka

Żaba czerwonooka to jedna z najbardziej znanych żabek lasów deszczowych Ameryki Środkowej. Ma zielone ciało, niebiesko-pomarańczowe boki i wielkie, jaskrawoczerwone oczy.

Za dnia śpi przyklejona pod liściem, chowając barwne części ciała, więc wygląda jak zielony listek. Gdy drapieżnik ją zaskoczy, nagle otwiera czerwone oczy — ten błysk płoszy wroga na tyle, by żabka zdążyła uciec.

Żaba czerwonooka to jedna z najbardziej rozpoznawalnych żab świata. Ma smukłe, jaskrawo trawiastozielone ciało, gładką skórę i wielkie, płonące czerwienią oczy z pionową źrenicą. To właśnie te oczy dały jej nazwę i sprawiają, że wygląda jak żywa ilustracja z książki o lasach deszczowych.

Boki ciała i uda zdobią błękitne oraz kremowe pasy, a stopy są pomarańczowe, zakończone przylgami do wspinania. Za dnia, gdy śpi przyklejona do liścia z podwiniętymi łapami i zamkniętymi oczami, widać głównie zieleń — jaskrawe barwy błyskają dopiero, gdy się poruszy.

Trudno o żabę bardziej charakterystyczną — czerwone oczy w połączeniu z zielonym ciałem i błękitno-pomarańczowymi bokami to zestaw, którego nie ma żadna inna popularna żaba. Można ją pomylić z innymi zielonymi rzekotkami nadrzewnymi, ale te nie mają tak intensywnie czerwonych oczu ani takich kontrastowych boków.

Zieleń grzbietu upodabnia ją z daleka do zwykłych zielonych żab, jednak wystarczy, że otworzy oczy albo rozprostuje nogi, a zdradzą ją jaskrawe barwy. Jej młode, świeżo po przeobrażeniu, nie mają jeszcze tak nasyconych kolorów i nabierają ich dopiero z wiekiem.

Żaba czerwonooka stała się prawdziwą ikoną — jej zdjęcia trafiają na plakaty, okładki i kampanie w obronie wilgotnych lasów tropikalnych, których jest symbolem. Dla wielu osób to pierwsze skojarzenie z egzotyczną żabą, choć w naturze prowadzi skryty, nocny tryb życia wysoko wśród liści.

Bywa hodowana w terrariach ze względu na urodę, ale wymaga dużej wilgotności i ciepła, więc nie jest zwierzęciem dla początkujących. W ciągu dnia siedzi nieruchomo przyklejona do spodu liścia, a ożywia się dopiero po zmroku — dlatego w naturze łatwiej ją usłyszeć niż zobaczyć.