Rzekotka drzewna to niewielka, jaskrawozielona żabka, w Polsce chroniona. W odróżnieniu od większości żab świetnie się wspina — pomagają jej w tym lepkie przylgi na końcach palców.

Dzięki nim potrafi siedzieć na liściach i łodygach wysoko nad ziemią. Samce głośno rechoczą wieczorami, nadymając przy tym gardło jak balonik, a zielona skóra doskonale maskuje żabkę wśród roślin.

Rzekotka drzewna to mała, zgrabna żaba o gładkiej skórze, najczęściej jaskrawo trawiastozielona, choć potrafi zmieniać odcień na brązowawy czy szary zależnie od otoczenia i nastroju. Ma smukłą sylwetkę i wielkie, wypukłe oczy, które nadają jej sympatyczny wygląd.

Jej znakiem rozpoznawczym są zaokrąglone przylgi na końcach palców — maleńkie „przyssawki”, dzięki którym wspina się po liściach, łodygach i gładkich powierzchniach. Wzdłuż boków ciała biegnie ciemny pasek. Samiec ma pod gardłem duży, brązowawy worek głosowy, który nadyma podczas wieczornego śpiewu.

Rzekotka jest wśród naszych płazów wyjątkowa, bo to jedyna krajowa żaba żyjąca na drzewach i krzewach, wyposażona w przylgi na palcach. Właśnie te przylgi i zdolność wspinania odróżniają ją od wszystkich rodzimych żab i ropuch, które trzymają się ziemi i wody.

Jej intensywnie zielone ubarwienie może przypominać barwę niektórych zagranicznych rzekotek z terrariów, ale w naturze w Polsce trudno ją z czymkolwiek pomylić. Jeśli widzisz małą, zieloną żabkę siedzącą na liściu wysoko nad ziemią, niemal na pewno jest to właśnie rzekotka.

Rzekotki najłatwiej zauważyć wieczorem, gdy samce zbierają się i tworzą głośny, rechoczący chór, słyszalny ze sporej odległości. Ten donośny śpiew, wydobywający się z małego zwierzęcia, robi wrażenie i dla wielu osób jest jednym z symboli ciepłych wiosennych i letnich wieczorów.

Bywa trzymana w terrariach ze względu na barwę i ciekawe zachowanie, ale w Polsce jest pod ochroną i nie wolno jej zabierać z natury. Dawniej rzekotki wsadzano do słoików jako domowy „barometr”, wierząc, że przewidują pogodę — dziś wiemy, że reagują po prostu na wilgotność i temperaturę.