Jaskrawe barwy drzewołazów — czerwone, żółte, niebieskie, zielone — to tak zwane ubarwienie ostrzegawcze. Mówią one drapieżnikom: „jestem trujący, lepiej mnie nie jedz". Dzięki temu drzewołazy nie muszą się ukrywać i spokojnie skaczą po dnie lasu za dnia.

Trucizna drzewołazów pochodzi w dużej mierze z ich pożywienia — drobnych owadów, którymi się żywią. Żaby hodowane bez takiej diety zwykle nie są trujące. Drzewołazy słyną też z troskliwej opieki nad potomstwem: rodzice pilnują jaj, a potem przenoszą kijanki na grzbiecie do bezpiecznych kałuż wśród liści.

Żaba drzewołaz to drobny płaz o gładkiej skórze i wyjątkowo kontrastowym, jaskrawym ubarwieniu — zestawia intensywne kolory, takie jak błękit, żółć, pomarańcz czy czerwień, z czernią. Ten krzykliwy deseń nie służy maskowaniu, lecz wprost przeciwnie: ma być widoczny i zapadać w pamięć.

Mimo niewielkich rozmiarów żaba ma zgrabną sylwetkę, duże oczy i palce zakończone drobnymi przylgami. Rysunek na ciele bywa bardzo regularny — pasy, plamy albo siateczka — i to on, obok barwy, jest najlepszą wizytówką konkretnej żaby drzewołaza wśród innych podobnych płazów.

Od zwykłych, maskujących się żab żabę drzewołaza odróżnia właśnie brak maskowania — zamiast wtapiać się w tło, obnosi się jaskrawą, kontrastową barwą. Ten sygnał ostrzegawczy jest jej znakiem rozpoznawczym i mówi drapieżnikom, że nie jest bezpiecznym kęsem.

W odróżnieniu od dorosłych, jej kijanki są niepozorne i nie mają krzykliwych barw — wyglądają jak zwyczajne larwy żab. Dopiero po przeobrażeniu młode nabierają charakterystycznego, jaskrawego ubarwienia, po którym rozpoznaje się dorosłe żaby drzewołazy.

Ważna i często zaskakująca sprawa: trujące właściwości żaba drzewołaz czerpie z pokarmu zdobywanego w naturze. Osobniki hodowane w niewoli i karmione inaczej zwykle nie są trujące, dlatego hodowcy mogą się nimi bezpiecznie zajmować, choć i tak nie należy niepotrzebnie dotykać żadnych żab.

Żaby drzewołazy są cenionymi zwierzętami terraryjnymi ze względu na urodę i ciekawe zachowania, ale bywają wymagające — potrzebują dużej wilgotności, ciepła i odpowiedniego pokarmu. To sprawia, że nie są dobrym wyborem dla początkujących, mimo że wyglądają jak żywe ozdoby.