Żaba śmieszka to duża, zielonobrązowa żaba wodna, w Polsce częsta nad stawami, jeziorami i rzekami. Nazwę zawdzięcza charakterystycznemu, rechotliwemu głosowi przypominającemu śmiech.

Prawie całe życie spędza w wodzie lub tuż przy niej, wygrzewając się na brzegu. Poluje na owady, ślimaki, a nawet drobne zwierzęta, a w razie zagrożenia jednym skokiem znika pod wodą.

Żaba śmieszka to duża, mocno zbudowana żaba wodna o gładkiej, wilgotnej skórze w odcieniach zieleni, oliwki i brązu, zwykle z ciemnymi plamami rozrzuconymi po grzbiecie. Wzdłuż grzbietu często biegną wyraźne fałdy skórne, a całość dobrze maskuje ją wśród nadbrzeżnej roślinności.

Ma długie, silne tylne nogi z rozpiętymi błonami pływnymi, świetnie przystosowane do pływania i dalekich skoków do wody. Samce mają w kącikach pyska parę zewnętrznych worków głosowych (rezonatorów), które nadymają się podczas rechotania i wzmacniają ich donośny głos.

Żaba śmieszka należy do grupy tak zwanych żab zielonych i bywa mylona z żabą wodną oraz jeziorkową. Zwykle jest z nich największa i najmasywniejsza, a jej rechot najgłośniejszy. Rozróżnienie tych żab bywa trudne nawet dla znawców, bo często żyją razem i są do siebie bardzo podobne.

Od żab brunatnych, takich jak trawna, odróżnia ją bardziej zielone ubarwienie i silniejszy związek z wodą — śmieszka rzadko oddala się od zbiornika. Jej kijanki są duże, ciemnozielonkawe i, jak u innych żab, zupełnie niepodobne do skaczącego dorosłego płaza.

Nazwa żaby śmieszki wzięła się od jej głosu — donośnego, rechoczącego wołania, które w chórze wielu samców brzmi jak gromkie „śmianie się” dobiegające znad wody. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych letnich dźwięków przy stawach, jeziorach i wolno płynących rzekach.

Śmieszka spędza większość życia w wodzie i na jej brzegu, wygrzewając się na kamieniach czy liściach roślin wodnych i błyskawicznie skacząc do wody przy najmniejszym zagrożeniu. Jest pospolita i, jak inne krajowe płazy, objęta ochroną; jej obecność świadczy o żywym, zdrowym zbiorniku.