Żaba pomidorowa to pulchna, jaskrawoczerwona żabka z Madagaskaru, której barwa rzeczywiście przypomina dojrzałego pomidora. Czerwień ostrzega drapieżniki, że lepiej dać jej spokój.

Zaniepokojona nadyma ciało, by wydać się większa i trudniejsza do połknięcia, a jej skóra wydziela lepką, nieprzyjemną substancję. Za dnia kryje się w ściółce, a poluje nocą na owady.

Żaba pomidorowa zawdzięcza nazwę barwie i kształtowi — jest krępa, okrąglutka i jaskrawo czerwono-pomarańczowa, przez co naprawdę przypomina dojrzałego pomidora siedzącego na ziemi. Skórę ma gładką, a sylwetkę przysadzistą, bez smukłości typowej dla żab skaczących po drzewach.

Ubarwienie zależy od płci: samice są większe i intensywniej, żywo czerwone, a samce mniejsze i zwykle bardziej brązowo-pomarańczowe, mniej rzucające się w oczy. Oczy ma niewielkie w stosunku do zaokrąglonego ciała, co jeszcze wzmacnia jej „pulchny”, sympatyczny wygląd.

Jaskrawy, jednolity kolor i pękata sylwetka sprawiają, że żaby pomidorowej trudno z czymś pomylić. Od zielonych rzekotek odróżnia ją barwa i krępa budowa, a od ropuch — gładka, a nie brodawkowata skóra oraz brak dużych gruczołów przyusznych za oczami.

Najłatwiej pomylić samca z samicą, bo różnią się wyraźnie: to samica jest tą „prawdziwie pomidorową” — dużą i jaskrawoczerwoną — podczas gdy mniejszy, bardziej matowy samiec bywa brany za inny gatunek. Warto o tym pamiętać, oglądając dwa różnie ubarwione osobniki.

Żaba pomidorowa pochodzi z Madagaskaru i jest popularnym zwierzęciem terraryjnym, cenionym właśnie za nietypowy kolor i spokojne usposobienie. Ze względu na jej urodę i ograniczony obszar występowania hodowcy przywiązują wagę do tego, by pochodziła z rozmnożeń w niewoli, a nie z natury.

Zaniepokojona lub podrażniona wydziela ze skóry gęstą, lepką, białawą substancję, która ma zniechęcić napastnika. To jej sposób obrony — dla człowieka bywa nieprzyjemna i lepko się klei, dlatego żaby nie należy niepotrzebnie brać do ręki, a po kontakcie trzeba umyć dłonie.