Traszka

Traszka spędza część roku na lądzie, ukryta w wilgotnych zakamarkach, a wiosną wraca do wody, żeby złożyć jaja. Żywi się owadami, dżdżownicami i innymi drobnymi zwierzątkami.

W wodzie samce traszki stroszą grzbietowy grzebień i tańczą przed samicami. Traszka ma też niezwykłą zdolność: jeśli straci nogę albo ogon, z czasem odrasta jej nowy.

Traszka to niewielki płaz ogoniasty o smukłym, wydłużonym ciele, krótkich nogach i bocznie spłaszczonym ogonie, który pomaga jej pływać. Skórę ma gładką i wilgotną, a ubarwienie zwykle skromne z wierzchu — brązowe, oliwkowe lub szare — za to spód bywa jaśniejszy, żółtawy lub pomarańczowy, często z plamkami.

W porze godowej, którą traszki spędzają w wodzie, samce wielu gatunków pięknieją: pojawia się grzebień biegnący wzdłuż grzbietu i ogona, a barwy stają się intensywniejsze. Poza sezonem godowym, na lądzie, samce tracą grzebień i wyglądają skromniej, przez co bywają trudniejsze do rozpoznania.

Traszkę najczęściej myli się z jaszczurką, bo obie mają wydłużone ciało z ogonem i cztery nogi. Różnica jest jednak wyraźna: traszka to płaz o miękkiej, wilgotnej i gładkiej skórze bez łusek, a jaszczurka to gad o suchej, łuskowatej skórze. Traszka porusza się też wolniej i chętnie wchodzi do wody.

Od salamandry plamistej, również płaza ogoniastego, odróżnia traszkę mniejszy rozmiar, smuklejsza sylwetka i skromniejsze ubarwienie z wierzchu. Traszki są też ściślej związane z wodą w porze godowej, podczas gdy salamandra dorosłe życie spędza głównie na lądzie.

Traszki najłatwiej zobaczyć wiosną w czystych oczkach wodnych i stawach, dokąd ściągają na gody. Są pożyteczne, bo zjadają drobne bezkręgowce, a same stanowią pokarm dla wielu zwierząt. W Polsce, jak inne rodzime płazy, podlegają ochronie, więc nie wolno ich zabierać z natury.

To zwierzęta, które fascynują zdolnością odtwarzania utraconych części ciała — potrafią zregenerować uszkodzony ogon czy kończynę. Dla człowieka są zupełnie niegroźne. Ich obecność w zbiorniku świadczy o czystej wodzie, dlatego traszki bywają traktowane jak wskaźnik zdrowego, dobrze zachowanego środowiska wodnego.