Salamandra czarna to smukły, lśniąco czarny płaz wysokich gór Europy, m.in. Alp. Woli chłodne, wilgotne zbocza, gdzie kryje się pod kamieniami i w szczelinach.

W surowym górskim klimacie jaja miałyby trudno, dlatego salamandra czarna rodzi w pełni rozwinięte, żywe młode. Poluje na drobne owady i ślimaki, głównie po deszczu i o zmierzchu.

Salamandra czarna, zwana też alpejską, to płaz ogoniasty o smukłym, wydłużonym ciele i gładkiej, lśniącej skórze. Jej znakiem rozpoznawczym jest jednolita, głęboka czerń pokrywająca całe ciało — bez żółtych plam czy pasów, które zdobią jej bliską krewną, salamandrę plamistą.

Sylwetką przypomina salamandrę plamistą, ale bywa nieco smuklejsza. Ma wyraźne gruczoły przyuszne za oczami i dobrze zaznaczone bruzdy po bokach ciała. Matowo-czarna skóra i brak jakiegokolwiek jaskrawego wzoru sprawiają, że w cieniu górskiego lasu jest zwierzęciem dyskretnym i trudno zauważalnym.

Najprościej opisać salamandrę czarną jako salamandrę plamistą pozbawioną plam — to jej najbliższy krewny, tyle że w całości czarny. Jeśli więc widzisz salamandrę bez śladu żółci, w górzystym terenie, masz przed sobą raczej ten gatunek, a nie plamistą.

Od traszek, również będących płazami ogoniastymi, odróżnia ją krępsza, mocniejsza budowa i lądowy tryb życia dorosłych osobników. Traszki są zwykle smuklejsze, a w porze godowej związane z wodą, podczas gdy salamandra czarna nie potrzebuje zbiornika, by wydać potomstwo.

Salamandra czarna żyje w górach, głównie w wilgotnych lasach i na halach, dlatego rzadko trafia przed oczy przypadkowego wędrowca. Najłatwiej ją spotkać po deszczu albo we mgle, gdy wysoka wilgotność zachęca ją do wyjścia z kryjówki na powierzchnię.

To zwierzę chronione i wrażliwe na zmiany w górskim środowisku. Fascynuje przyrodników nietypowym rozrodem: nie potrzebuje wody, bo rodzi w pełni rozwinięte, żywe młode, gotowe od razu do życia na lądzie. Dla człowieka jest niegroźna i, jak inne salamandry, nie należy jej dotykać bez potrzeby.