Zawisak ma masywne, opływowe ciało i wąskie, mocne skrzydła, którymi porusza tak szybko, że słychać charakterystyczne bzyczenie. Dzięki nim potrafi w locie zatrzymać się w jednym miejscu i precyzyjnie wsunąć długą trąbkę do wnętrza kwiatu.

Trąbka zawisaka bywa naprawdę długa — u niektórych gatunków dłuższa niż całe ciało owada. Pozwala mu to sięgać po nektar z głębokich kwiatów, do których nie dostaną się inne owady. Gdy nie pije, zawisak zwija trąbkę w spiralę pod głową.

Gąsienice wielu gatunków zawisaków noszą na końcu odwłoka charakterystyczny, sterczący ku górze róg lub kolec, dzięki któremu od razu dają się rozpoznać wśród setek innych gąsienic motyli i ciem spotykanych w ogrodach i lasach. Róg ten, mimo groźnego wyglądu, jest w pełni nieszkodliwy i nie kłuje, pełniąc głównie funkcję odstraszającą drapieżniki.

Samce zawisaków mają zwykle znacznie większe, gęściej upierzone czułki niż samice, dzięki którym potrafią wyczuć w powietrzu feromony wydzielane przez samicę z odległości nawet kilku kilometrów. Taka czułość węchowa pozwala im odnaleźć partnerkę do rozrodu nawet w rozległym, ciemnym lesie.

Niektóre gatunki zawisaków należą do najszybciej latających owadów na świecie, osiągając w locie poziomym prędkości przewyższające wiele innych motyli i ciem, co pozwala im pokonywać duże odległości w poszukiwaniu kwiatów lub partnera podczas krótkiej, intensywnej nocnej aktywności.

Zawisak trupia główka, jeden z bardziej znanych krewniaków rodziny, potrafi wydawać słyszalny, piskliwy dźwięk, wtłaczając powietrze przez trąbkę, co jest rzadką umiejętnością wśród motyli i ciem, zwykle całkowicie niemych dla ludzkiego ucha.

Słynny brytyjski przyrodnik Karol Darwin, badając storczyk z Madagaskaru o niezwykle długiej ostrodze kwiatowej, przewidział istnienie nieznanego jeszcze wtedy owada o odpowiednio długiej trąbce zdolnej sięgnąć nektaru na jej dnie. Dopiero dekady później naukowcy faktycznie odkryli i opisali gatunek zawisaka z trąbką pasującą idealnie do tego kwiatu, potwierdzając trafność przewidywania.

Ze względu na rolę w zapylaniu wielu gatunków dziko rosnących roślin nocnych, których kwiaty otwierają się dopiero po zmroku, zawisaki są ważnym, choć często niedocenianym elementem lokalnych ekosystemów leśnych i łąkowych.

Entomolodzy amatorzy wabią zawisaki nocą specjalnymi lampami ultrafioletowymi lub roztworem słodkiej przynęty rozsmarowanej na korze drzew, co pozwala obserwować i fotografować te skryte, rzadko widywane w dzień owady bez ingerowania w ich naturalne zachowanie.