Czerwończyk dukacik to niewielki, lśniący motyl słonecznych łąk. Jego skrzydła mienią się intensywnym, miedzianozłotym blaskiem, od którego wzięła się nazwa nawiązująca do złotej monety.

Uwielbia kwietne łąki, gdzie pije nektar z kwiatów. Jak wszystkie motyle przechodzi w życiu niezwykłą przemianę — z gąsienicy, przez poczwarkę, aż po barwnego dorosłego owada.

Samice czerwończyka dukacika są ubarwione znacznie skromniej niż samce — ich skrzydła mają przyćmiony, brązowo-pomarańczowy kolor z ciemnymi plamkami, bez metalicznego połysku charakterystycznego dla samców. Taka różnica sprawia, że płeć tego motyla można łatwo rozpoznać już na pierwszy rzut oka, nawet w locie.

Spodnia strona skrzydeł czerwończyka dukacika jest znacznie bardziej stonowana niż wierzchnia, w odcieniach szarości i pomarańczu z rzędami drobnych, ciemnych oczek. Taki wzór pomaga motylowi skutecznie maskować się, gdy odpoczywa ze złożonymi skrzydłami wśród traw i ziół łąkowych, chroniąc go przed ptakami.

Gąsienice czerwończyka dukacika żerują niemal wyłącznie na szczawiu, roślinie z rodziny rdestowatych rosnącej na łąkach i miedzach, co czyni ten motyl silnie zależnym od obecności jednego, konkretnego gatunku rośliny żywicielskiej. Bez wystarczającej liczby szczawiu na danym terenie populacja motyla nie może się w ogóle utrzymać.

Czerwończyk żarek jest znacznie mniejszym i bardziej pospolitym krewniakiem, spotykanym niemal wszędzie, podczas gdy okazalszy czerwończyk dukacik preferuje wyłącznie bogate w kwiaty, dobrze zachowane łąki górskie i podgórskie. Oba gatunki jednak żywią się nektarem tych samych, kolorowych kwiatów łąkowych.

Intensyfikacja rolnictwa i zanik tradycyjnie koszonych łąk kwietnych w wielu regionach Europy doprowadziły do wyraźnego spadku liczebności czerwończyka dukacika, podobnie jak wielu innych, silnie wyspecjalizowanych gatunków motyli dziennych zależnych od jednej rośliny żywicielskiej.

Entomolodzy amatorzy chętnie fotografują czerwończyka dukacika podczas letnich wędrówek po górskich łąkach, ceniąc go za wyjątkowy, metaliczny połysk skrzydeł samców widoczny tylko w pełnym, jasnym, letnim słońcu.

Ochrona pozostałych, ekstensywnie użytkowanych łąk kwietnych pozostaje kluczowa dla przetrwania czerwończyka dukacika, ponieważ gatunek ten nie potrafi przetrwać na intensywnie nawożonych lub często koszonych terenach rolniczych pozbawionych dzikich kwiatów.