Mieniak tęczowiec to duży, piękny motyl polskich lasów, znany z niezwykłego połysku skrzydeł. Gdy samiec obróci się w słońcu, jego brązowe skrzydła nagle mienią się intensywnym fioletem.

Ten migoczący efekt to nie barwnik, lecz sposób, w jaki drobne łuski odbijają światło. Mieniaki lubią wilgotne, słoneczne polany, a czasem zlatują na ziemię, by pić wodę z kałuż.

Charakterystyczny, fioletowy połysk skrzydeł widoczny jest wyraźnie tylko u samców mieniaka tęczowca, podczas gdy samice mają skrzydła znacznie skromniej, matowo brązowo ubarwione, bez efektownego, mieniącego się w słońcu połysku widocznego u partnerów.

Samce mieniaka tęczowca zwykle trzymają się wysoko w koronach drzew, gdzie z dogodnego punktu obserwacyjnego patrolują swoje terytorium i odganiają inne samce, rzadko zniżając lot w pobliże ziemi poza szczególnymi okazjami związanymi z żerowaniem.

W przeciwieństwie do wielu innych motyli dziennych żywiących się nektarem kwiatów, dorosły mieniak tęczowiec preferuje zupełnie inne źródła pokarmu — chętnie pije sok wyciekający z uszkodzonej kory drzew, a nawet ląduje na padlinie lub odchodach zwierząt, by pobrać z nich cenne dla siebie sole mineralne.

Takie nietypowe, mineralne upodobania żywieniowe mieniaka tęczowca bywają wykorzystywane przez entomologów do przywabiania i obserwowania samców, którzy chętnie reagują na przynętę z przejrzałych owoców lub innych silnie pachnących substancji rozłożonych na ziemi w lesie.

Mieniak tęczowiec związany jest ściśle ze starymi, dobrze zachowanymi lasami liściastymi z udziałem wierzby lub osiki, na których żerują jego gąsienice, dlatego wycinka takich starodrzewi bezpośrednio zagraża lokalnym populacjom tego efektownego gatunku.

Ze względu na kurczące się siedliska w wielu krajach Europy mieniak tęczowiec objęty jest dziś ochroną gatunkową, a jego obecność na danym terenie bywa traktowana przez leśników jako cenny wskaźnik dobrze zachowanego, naturalnego starodrzewu.

Nietypowe, terytorialne zachowanie samców patrolujących korony drzew sprawia, że mieniak tęczowiec bywa trudniejszy do zaobserwowania niż inne, pospolitsze motyle dzienne, mimo stosunkowo dużych, efektownych rozmiarów całego owada. Miłośnicy przyrody często dostrzegają go dopiero przypadkiem, gdy samiec zniży lot nad leśną drogą lub kałużą.